فوم

کنار خیابان، توی ماشین، با کولر روشن نشسته‌ام. در پیاده‌رو، مردی جوان، لاغر و کارتن‌خواب، زیر ظلِ آفتاب، سر به زیر، دنبال ضایعات است. خسته، غمگین، سیگاری بر روی گوش.

تکه‌ای فومِ بسته‌بندی، نظرش را جلب می‌کند. دولا می‌شود برای برداشتن. نسیم، شوخی‌اش گل می‌کند. فوم را با خود می‌برد آن‌ورتر.

جوانِ خسته، نزار، مسیر فوم را پی می‌گیرد. چند قدمی می‌رود تا می‌رسد به فوم. نسیم اما حسابی شنگول است. باز، فوم را می‌برد تا آن‌سوتر.

جوان، کلافه، قدم تند می‌کند و پایش را می‌گذارد روی فوم. با غضب، تکه‌ای از آن را می‌کند. نمی‌دانم به چه کارش می‌آید.

غصه‌ام می‌گیرد. بخت که برگردد، شوخیِ نسیم هم عذابی است برای بشر.

نسیم، پیِ شوخی است و بازی؛ جوان، غمِ نان دارد و زندگی.