ویرگول
ورودثبت نام
نادر صداقتی
نادر صداقتیقابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
نادر صداقتی
نادر صداقتی
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

شب پر ستاره

عصرگاهی، اواخر بهار،در نوجوانی،همراه پدر شدم،سوار بر کامیونش.گندم ها در انتظار ما بودند، برای آمدن به شهر.مقصد،جایی بود در لبه مرز میهن.از شهر که دور شدیم،خیلی دور،جاده تمام شد و ما افتادیم در راهی دیگر‌.چراغ های کامیون می گفتند که در محاصره ی تپه ماهورهاییم.و تکان هایمان که شبیه ذکرخوانی صوفیان بودند،نشان از جاده ای ناهموار می دادند.

شب به نیمه نرسیده بود که ما رسیدیم.روستایی بود که خانه هایش هر یک بر تپه ای جا خوش کرده بودند.نور فانوس ها،از پنجره ها تعداد خانه ها را حدود ده تا نشان می داد.به خانه ای بردندمان برای پذیرایی و خوش آمدگویی.خانه،کاه گلی بود و ساده.چای در قوری های چینی کوچک،به تعداد نفرات به همراه کاسه های چینی بزرگ آوردند.حدود ده جفت چشم،در نور فانوس،مهمانان را می پاییدند.گاهی لبخندی هم می دیدم،بی دلیل.اتاق،کوچک بود و با فانوس و نفس های آدمها گرم.نسیمی که از پنجره کوچک نزدیک زمین،می وزید،انگار بادی بود در کوره.شام آوردند.برنج نیم پخته به رنگ قرمز بی رنگ!و گوشتی که هر چه بیشتر کلنجار می رفتیم،کمتر کنده می شد.شام که خوردیم،دعای مختصر شکر گذاری و سفره جمع شد.صاحب خانه،قوطی ناسش را درآورد و ناسی زیر زبان انداخت.به پدرم تعارف کرد.پدر،نیم نگاهی به من انداخت و یاالله گویان بلند شد.یعنی برویم سر ِکار.شاید مزاحم بودم!بعد از این پذیرایی ،نیمه شب راهی صحرا شدیم برای زدن بار گندم.کارگر ها محلی بودند و آماده.نردبانی پشت در عقب کمپرسی و بسم الله.بار که به نیمه رسید،پریدم روی تاج کامیون.بر خلاف اکنونم، جسم و جثه ام توان داشت برای بالا و پایین رفتنی این چنین.به پشت خوابیدم به تماشای ستارگان.انگار،آسمان با ستارگان فرش شده بود.از کران تا کران،ستاره بود.ریز و درشت.یکی کم سو،یکی پر نور.خوشبختانه،ماه در آسمان نبود که قلدری کند برایشان.بازی و لبخند بود بینشان.کودکستانی شلوغ را می مانست.دوری از شهر و نورِمصنوعی به آسمان فرصت خود نمایی می داد.گاهی شهاب سنگی،نگاهم را می ربود از ستارگان دیگر.نمی دانم شاید راه شیری را هم دیده باشم آن شب.سکوت شب، فقط گاهی با صدای کارگران می شکست.غیر از آن صدای باد صحرا بود.و البته شغالها که دور نبودند. در حدود نیم قرن عمر زیسته ام،کمتر شبی،چنین زیبا و با شکوه بوده برایم.

زندگی،گاهی خاطراتش را عمیق تر حک می‌کند در جان.

لانه می کند در جانت تا پایان.

شب
۰
۰
نادر صداقتی
نادر صداقتی
قابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید