حوالی ظهر است. در گوشهای از دفتر نشستهام؛ پشت به پنجره، رو به رایانه. انبوه پروندههای رایانهای بر روی نمایشگر و چشمانی که به زحمت توانِ باز ماندن دارند. خستگی از یک طرف و فضای کسالتبارِ تنهایی در دفتر، از طرف دیگر.
سروصدایی از سمت نگهبانی به گوش میرسد؛ صداهایی مبهم و خشمی آشکار. انگار در حالت خلسه باشم؛ بدون توجه به این صداها، که برایم عادی شدهاند، به کارم ادامه میدهم. ناگهان صدای شلیک گلوله بلند میشود؛ یک، دو و سه تیر. سپس سکوت، همهجا را فرا میگیرد.
هجوم افکار در مغزم آغاز میشود؛ از حماسی تا سوگناک. شاید گروهی تروریست باشند و شاید... چه میدانم؟ هر چه که هست، سکوتِ بیرون است و همهمهٔ ذهن. چه خواهد شد؟ تصاویر تشییع شهدا از جلوی چشمانم میگذرند. شاید این بار، یکی از مسافران آن تابوتهای مزین به پرچم ایران، خودِ من باشم.
برایم عجیب است که حتی صورتم را به سمت پنجره برنمیگردانم. دور شدن از پنجره یا مخفی شدن هم، انگار در آن لحظه، برایم تعریف نشدهاند. شاید این هم واکنش ناخودآگاه ذهنم باشد؛ برای آسیب کمتر به قلب بیمارم.
پس از دقایقی، فضا به حالت قبل برمیگردد؛ صداها و زمزمهها.
به دفتر کناری که میرسم، همکارم با رنگی پریده و لبخندی زورکی بر لب، از وحشتش در آن لحظات میگوید؛ از آنچه بر او گذشته، از غصهٔ کودکِ منتظرش در خانه، و از اینکه صبح، به خاطر خوابآلودگیاش، بیخداحافظی آمده بود.
ساعتی بعد، معلوم شد که تیرانداز، افسری بوده که به خاطر اندکی ازدحام و برای آرام کردن سروصدا، در آن محیط شلوغِ مرکز شهر، تیر هوایی شلیک کرده است.
هر چه که بود، گذشت؛ ولی این فکر که این ماجرا، اگر سوءتفاهم نبود، میتوانست پایانی بر داستان زندگی عدهای از ما باشد، کافی است تا بپذیریم زندگی، در عین کسالتبار بودن، کوتاهتر از آن است که فکرش را میکنیم. و گاه خودِ زندگی، با تلنگری اینچنین، مسئولیتشناسی و قدرشناسیِ لحظهها را به یادمان میآورد.