زقوم

زَقوم خورده ایم

از دست منجیان

خون ها چکیده ایم

از پای خسته مان

بِللَه که نور نیست

در آسمان مان

مهری اگر که بود

گم گشته کهکشان

اِستِر اگر خموش

بی نور و بی فروغ

خوری نمانده تا

او بنگرد طلوع

نوری اگر که هست

از شب پره پر است

آن هم اگر نبود

انسان چه می نمود؟!