ماه یازدهمِ تقویم قمری است. گوشهٔ تقویم جا خوش کرده، بدون اینکه دیده شود. بعضِ شهور، شهره هستند؛ به نامی یا مناسبتی. محرم یا ذی‌الحجه. بعضی شادند، بعضی غمگین؛ مثل شعبان و صفر.
ولی ذوالقعده، یک بی‌حسیِ کامل است. شاید اصلاً اسمش را نشنیده باشید. حتی ما ترکمن‌ها مثلی داریم که می‌گوید: «باش آی، بوش آی». باش یعنی سر یا اول، «آی» هم که ماه. نمی‌دانم چرا به ذوالقعده گفته‌اند ماه اول. هر چه هست، معتقدند این ماه، ماهِ خالی است؛ بی‌هیچ مناسبتی. قرارِ جشنی یا عروسی در این ماه نمی‌گذارند. انگار اصلاً نیست.
مثل خیلی از آدم‌ها. هستند، می‌بینیمشان. در کنارشان و با آن‌ها زندگی می‌کنیم، ولی انگار اصلاً نیستند. وجود نداشته و ندارند.
آه که چقدر ذوالقعده داریم!
ذوالقعده
