دویِ زندگی

دورهٔ راهنمایی، یکی از مواد آزمون تربیت‌بدنی، دویِ ۵۴۰ متر بود. چهار یا پنج همکلاسی در خط شروع، سوت معلم و حرکت. یکی دو تا از دانش‌آموزها که ادعایی در ورزش داشتند و کل کلی با یکدیکر، سریع‌تر از بقیه، چهار دورِ حیاط را می‌دویدند.

اما من، در دور دوم، ریه‌هایم یخ می‌کرد، توان پاهایم تمام می‌شد و رمقی برای ادامه نداشتم. معلم اما اجازهٔ نیمه‌کاره رها کردن نمی‌داد. یعنی باید، حتی با راه رفتن هم که شده، چهار دور حیاط را طی می‌کردم.

به روش خودم، با تماشای حیاط و بی‌اعتنایی به نیشخند همسالان، چهار دورِ آزمون را به پایان می‌رساندم. در خط پایان، آقای ایمری، با چهره‌ای آفتاب‌سوخته و عینک ته‌استکانی بر روی بینی عقابی‌اش، سوتی می‌زد و تمام.

در میانسالی، احساس می‌کنم در همان یکی دو دور آخر هستم؛ جایی که دیگر نایی برای بیشتر دویدن ندارم و ادامهٔ این مسابقهٔ بی‌معنا را، با تماشای حیات، به پایان می‌رسانم؛ تا کی مربی سوت پایان را بزند و نمرهٔ ۱۸ بدهد، برای قبولی.

راستی، یادم رفت بگویم که درس ورزش مردودی نداشت. شاید زندگی هم همین باشد.