ویرگول
ورودثبت نام
نادر صداقتی
نادر صداقتیقابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
نادر صداقتی
نادر صداقتی
خواندن ۱ دقیقه·۴ ماه پیش

خیرِ عاقبت

دو دهه و اندی گذشت. هم‌سن‌وسال بودیم؛ هر دو لیسانسه، جوان. او متأهل بود و من مجرد. دوست بودیم و فامیل.

آزمونی برای استخدام دولتی برگزار شد. نمی‌دانم چطور، ولی من قبول شدم. او پشت سد آزمون‌های دیگر ماند.

سال‌ها گذشت. او رفت در پی شغل آزاد؛ رانندگی، فروشندگی و هر چه از دستش برآمد، انجام داد. من اما دل‌خوش به حقوق آخرِ ماه، روزگار گذراندم.

اکنون بیش از دو دهه گذشته است. من بیماری قلبی دارم، کمرم عمل شده و چند مشکل ریز و درشت دیگر هم از حیث سلامت. دارایی‌ام، آپارتمانی است که دیگر کهنه شده و اتولی قراضه؛ با اقساط فراوان و طلبکارانی قطارقطار.

او اما خانه‌ای سه‌طبقه دارد، خودرویی بهتر و، از همه مهم‌تر، سلامتِ روانی بالاتر.

همان روزهای نخست استخدام من، کمی غمگین و افسرده گفت: «کاش من هم قبول می‌شدم.»

گفتم: «بهفید بولسن.»

در زبان ترکمنی یعنی: «خیر باشد و عاقبت‌به‌خیر شوی.»

و چه خوب شد که همان‌گونه شد.

از کامیابیِ دوست، خوشحالم.

واز دوست، هر چه رسد، نیکوست.

۰
۰
نادر صداقتی
نادر صداقتی
قابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید