دو دهه و اندی گذشت. همسنوسال بودیم؛ هر دو لیسانسه، جوان. او متأهل بود و من مجرد. دوست بودیم و فامیل.
آزمونی برای استخدام دولتی برگزار شد. نمیدانم چطور، ولی من قبول شدم. او پشت سد آزمونهای دیگر ماند.
سالها گذشت. او رفت در پی شغل آزاد؛ رانندگی، فروشندگی و هر چه از دستش برآمد، انجام داد. من اما دلخوش به حقوق آخرِ ماه، روزگار گذراندم.
اکنون بیش از دو دهه گذشته است. من بیماری قلبی دارم، کمرم عمل شده و چند مشکل ریز و درشت دیگر هم از حیث سلامت. داراییام، آپارتمانی است که دیگر کهنه شده و اتولی قراضه؛ با اقساط فراوان و طلبکارانی قطارقطار.
او اما خانهای سهطبقه دارد، خودرویی بهتر و، از همه مهمتر، سلامتِ روانی بالاتر.
همان روزهای نخست استخدام من، کمی غمگین و افسرده گفت: «کاش من هم قبول میشدم.»
گفتم: «بهفید بولسن.»
در زبان ترکمنی یعنی: «خیر باشد و عاقبتبهخیر شوی.»
و چه خوب شد که همانگونه شد.
از کامیابیِ دوست، خوشحالم.
واز دوست، هر چه رسد، نیکوست.