ویرگول
ورودثبت نام
نادر صداقتی
نادر صداقتیقابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
نادر صداقتی
نادر صداقتی
خواندن ۴ دقیقه·۳ ماه پیش

خرگوش و عقاب3

«عجب تمشک‌های آبداری! چه شیرین! به‌به!»

خرگوش، در حالی که داشت تمشک‌های شیرین و آبدار را می‌خورد، با خود می‌گفت.

سیر که شد، چند قدمی دوروبر چرخید. برای رفع تشنگی به سمت رود رفت. شاد و بی‌خیال در حال رفتن بود که ناگهان از ترس خشکش زد. چشم‌های ریزش بزرگ‌تر شدند. باورش نمی‌شد. یک عقاب، روی زمین؟!

خواست فرار کند. چند قدمی هم رفت. هیچ صدا و حرکتی از پشت سر حس نکرد. قدم‌هایش را آهسته‌تر کرد و ایستاد. برگشت و دوباره و چندباره نگاه کرد. مطمئن بود آن چیزی که روی زمین افتاده، یک عقاب بزرگ است. پس چرا تکان نمی‌خورد؟!

«خب، لابد مرده! برم رودخانه و آبم رو بخورم.»

پاورچین و آهسته از کنار عقاب گذشت. هر لحظه منتظر بود عقاب حرکتی بکند. یادآوری شکار شدن و فرار از لانهٔ عقاب، هنوز هم کابوس شب‌هایش بود.

ناگهان خشمی شدید در وجودش شعله کشید.

«حالا که این عقاب مرده، بهتره برم یه لگد بهش بزنم. شاید دلم خنک شه.»

خرگوش توی دلش گفت.

با ترس و لرز، نزدیک عقاب شد. عقاب هیچ حرکتی نمی‌کرد. انگار واقعاً مرده بود. خرگوش بالای سر عقاب رسید و ایستاد به تماشای شکارچی مغرور دیروز و جنازهٔ مفلوک امروز.

دلش برای عقاب سوخت. از آن شکوه و غرور، تنی مانده بود رنجور. در افکار خود غوطه‌ور، به تماشا ایستاده بود که حس کرد سر عقاب تکانی خورد. با وحشت شروع به دویدن کرد. باز هم صدا یا حرکتی حس نمی‌کرد. ایستاد و نگاهی دوباره کرد. عقاب زنده بود. این را از تکان‌های ریز منقارش فهمید. زنده بود، ولی حالی نداشت.

هر چه بود، خرگوش دوان‌دوان دور شد. رفت تا پای رودخانه آبی بخورد. ترس و گرما تشنه‌اش کرده بود.

فکر عقاب رهایش نمی‌کرد.

«اگه کمکش کنم، اون هم من رو بخوره چی؟! اصلاً بذار بمیره! به من چه؟!»

با خودش می‌گفت. در آب زلال رود، عقاب بیمار را می‌دید و دلش می‌سوخت.

بالاخره تصمیمش را گرفت. برگی بزرگ، بر اثر طوفان، بر زمین افتاده بود. از تمشک‌های اطراف، چندتایی کند و روی برگ گذاشت. با زحمت و کشان‌کشان، تمشک‌ها را به عقاب رساند. هنوز هم جرئت نمی‌کرد به عقاب نزدیک شود. هر چند قدم، می‌ایستاد و نگاه دقیقی به عقاب می‌انداخت. از بی‌حرکتی‌اش که مطمئن می‌شد، چند قدم دیگر به سوی او برمی‌داشت.

شب، عقاب توانست کمی چشمانش را باز کند. نایی نداشت. با وجود این، ترس از شکار شدن دوباره وادارش کرد خود را کمی به داخل شکافی در همان حوالی بکشد. همین فعالیت کم هم توانش را گرفت. دوباره بیهوش شد.

صبح فردا، خرگوش در مسیر رودخانه، عقاب را ندید. برگ درختی که تمشک‌ها را روی آن آورده بود، همان‌جا بود، ولی اثری از عقاب نبود. کنجکاو شد.

«یعنی عقاب به این سرعت خوب شده؟!»

عجیب بود. کنجکاوی‌اش اجازه نمی‌داد بی‌پاسخ برود. کمی که دوروبرش را نگاه کرد، چشمش به تاریکی شکاف کوه افتاد. نزدیک‌تر که شد، عقاب را دید که بیهوش در شکاف افتاده است.

این بار تردید کمتری در کمک کردن داشت. می‌توانست بفهمد عقاب چرا با آن حالش در آن شکاف پنهان شده است. آزادی، گاه بهایی به قیمت جان دارد.

برگ دیروز را پر کرد از تمشک‌های تازه و باز، کشان‌کشان، تا شکاف رساند.

عصر آن روز، عقاب توانست دوباره چشم‌هایش را باز کند. چشمش که به تمشک‌ها افتاد، فکر کرد خواب می‌بیند. گرسنگی و تشنگی، به همراه ضعف شدید، باعث شده بود فراموش کند که گوشت‌خوار است. کم‌کم تمشک‌ها را خورد. احساس بهتری داشت، ولی کماکان نای بلند شدن و پرواز نداشت.

این بار سعی کرد بخوابد. بیماری و ضعف باعث شدند زود به خواب برود. چشمانش که کمی سنگین شدند، صدایی شنید. ترسید. ترسیدن برای عقاب عجیب است، ولی مادری که فرزندانش را از دست داده و خودش طعم قفس را چشیده، حق دارد بترسد، حتی اگر عقاب باشد.

صدا نزدیک‌تر شد. تا ورودی شکاف. سایه‌ای بود که می‌جهید.

ترس عقاب بیشتر شد.

«چه موجود ناشناختهٔ عجیبی!»

سایه نزدیک‌تر نشد. در دو قدمی ایستاد. چیزی را رها کرد و رفت.

بعد از رفتن سایه، عقاب جرئتی یافت و توانی برای دیدن آنچه سایه آورده بود. در دلش تردید موج می‌زد.

«نکنه این هم دام یک شکارچی باشه؟!»

توی دلش می‌گفت. ولی احتیاط حکم می‌کرد بداند چه چیزی دوروبرش در جریان است. خود را کشان‌کشان به دهانهٔ شکاف رساند.

باورش نمی‌شد. ماهی، روی برگی سبز.

خرگوش، ماهی‌ای را که سیلاب دیشب به بیرون رودخانه انداخته بود، برای عقاب آورده بود.

دنیای عجیبی است. شکار دیروز، برای شکارچی‌اش غذا می‌آورد.

خوردن ماهی، جانی دوباره به عقاب داد؛ آن‌قدر که به فکر فرو رفت چه موجود عجیبی می‌داند او اینجاست و برایش ماهی می‌آورد.

شب شد و خستگی و رنج، امان از عقاب بردند تا صبح فردا.

با طلوع صبح، عقاب که دیگر سرحال‌تر شده بود، به ورودی شکاف رفت. در یک لحظه، مثل برق‌گرفته‌ها، ماتش برد. باورش نمی‌شد. خرگوش را دید که او هم با برگی پر از تمشک در کنارش، ترسیده و لرزان، به او نگاه می‌کند.

حالا فهمیده بود آن سایهٔ جهندهٔ عجیب، سایهٔ چه کسی بود. شکار سابقش، جان او را نجات داده بود.

هر دو قدمی به عقب برداشتند؛ عقاب به سوی شکاف کوه و خرگوش به سوی بیشه.

کمی که گذشت، عقاب از شکاف بیرون آمد. خرگوش رفته بود، اما برگ پر از تمشک هنوز همان‌جا بود.

و چه تمشک‌های شیرینی.

سال‌ها گذشت. عقاب، جانی دوباره گرفت و جوجه‌دار شد. خرگوش هم صاحب بچه‌های زیادی شد. عقاب، دیگر برای جوجه‌هایش بچه‌خرگوش نبرد و خرگوش، گاهی از سیلاب رود، ماهی می‌گرفت و در شکافی می‌گذاشت، تا شاید موجودی به همان یک ماهی نیاز داشته باشد.

عقابخرگوششکاف
۲
۰
نادر صداقتی
نادر صداقتی
قابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید