ویرگول
ورودثبت نام
نادر صداقتی
نادر صداقتیقابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
نادر صداقتی
نادر صداقتی
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

خرگوش در آشیانه عقاب2

چشمان غمگین دخترک، عقاب را می‌پاییدند. چند ماهی بود که گوشهٔ حیاط، در قفس فلزی بزرگی اسیر بود. دیگر از آن عقاب باشکوه و مغرور، اثری نمانده بود. لاغر شده بود و ضعیف. قسمت زیادی از پرهای سرش ریخته بود.

عقاب، سرش را زیر بالش برده بود و به جوجه‌هایش می‌اندیشید. آخرین بار که به امید شکار بزرگ‌تر، لانه را ترک کرده بود، جوجه‌هایش هنوز ضعیف بودند. حالا، بعد از گذشت این مدت، لابد بی‌آب‌وغذا تلف شده بودند.

هوا هنوز تاریک بود. عقاب، صدایی از بیرون قفس شنید.

سایه‌ای سیاه، به قفس نزدیک شد. دخترک بود. کمی ایستاد و به تماشای عقاب پرداخت. دیگر طاقت دیدن غم او را نداشت. می‌دانست کاری که می‌خواهد انجام دهد، پدر را عصبانی خواهد کرد. با این وجود، خشم پدر را به جان خرید و کرد آنچه باید می‌کرد.

کافی بود کمی روی انگشت‌های پایش بایستد تا دستش به قفل قفس برسد.

صدای باز شدن در، عقاب را ترساند. این انسان کوچک، چه قصدی دارد؟!

کمی که گذشت، دخترک دورتر از قفس ایستاد. در را کاملاً باز گذاشته بود. عقاب از پایه‌ای که روی آن نشسته بود، جستی زد و به سمت در رفت.

هنوز تردید داشت، ولی با خود گفت این شاید آخرین شانس آزادی باشد. بیرون قفس، تنگی دلش کمتر شد. به دوروبرش نگاهی انداخت. باورش نمی‌شد؛ انسانی دوروبرش نبود.

درنگ جایز نبود. بال‌هایش را گشود. هنوز کمی از شکوه سابق در وجودش مانده بود. با اینکه زود خسته می‌شد، چند بار بال‌هایش را تکان داد تا بتواند خود را به نزدیک‌ترین بلندی برساند؛ صخره‌ای کوچک در حیاط بزرگ. کمی بعد، از صخرهٔ مصنوعی پرواز کرد و به آن سوی دیوار رسید. شهر را در تاریکی صبحگاه، کوچه‌به‌کوچه و خانه‌به‌خانه، ترک کرد. ضعیف‌تر از آن بود که یکباره تا کوه پرواز کند. به ناچار، هر جا احساس امنیت می‌کرد، اندکی استراحت می‌کرد و دوباره راه آشیانه را در پیش می‌گرفت.

بالاخره، غروب به آشیانه رسید. توقع زنده دیدن جوجه‌ها را نداشت. اگر استخوان‌هایشان را هم می‌دید، دلش نمی‌سوخت. ولی آشیانه، خالی بود؛ خالی و سرد. هرچه اطرافش را پایید، اثری از جوجه‌ها نیافت.شب، باران تندی بارید. عقاب، افسرده و بیمار، ساعت‌ها زیر باران ماند. تا صبح، که باران بند آمد، پلک روی هم نگذاشت.

با طلوع خورشید، بی‌تاب و کم‌جان، بال‌هایش را گشود. می‌خواست چرخی در اطراف لانه بزند؛ شاید اثری از جوجه‌ها می‌یافت. هنوز از لانه دور نشده بود که ضعف و بیماری، قوت بال‌هایش را گرفت. بی‌اختیار، به سوی زمین کشیده شد. کنار تخته‌سنگی در پای کوه به زمین افتاد. ضربهٔ شدید و آسیب به پاها و بال‌هایش باعث شد چشمش سیاهی برود و بیهوش شود.

احساس امنیت
۰
۰
نادر صداقتی
نادر صداقتی
قابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید