ویرگول
ورودثبت نام
نادر صداقتی
نادر صداقتیقابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
نادر صداقتی
نادر صداقتی
خواندن ۴ دقیقه·۴ ماه پیش

خرگوش در آشیانه عقاب

مادر جوان از شکار امروزش راضی بود؛ یک بچه‌خرگوش.

این بار، برخلاف همیشه، شکار را بی‌هوش نگه داشته بود.

می‌خواست به جوجه‌هایش بی‌جان کردنِ شکار را یاد بدهد.

خرگوش بداقبال، نیمه‌بیهوش بود و هر بار که چشمانش کمی باز می‌شد، با دیدن ارتفاع، دوباره از حال می‌رفت.

وقتی به آشیانه رسیدند، عقابِ مادر، خرگوش را گوشه‌ای از آشیانه انداخت.

دو جوجه‌عقاب، با پرهایی تازه‌رسته و بدن‌هایی پر از کرک، منتظر غذا بودند.

عقابِ مادر به داشتن جوجه‌هایی سالم و قوی می‌بالید.

جفتش، درست یک روز قبل از بیرون آمدن جوجه‌ها از تخم، هدف تیر شکارچی قرار گرفته و از بین رفته بود. حالا همهٔ کارها روی دوش او بود. اولین تجربه‌اش در مادر شدن بود.

دو جوجه با تعجب به خرگوشی نگاه می‌کردند که از ترس و درد، در گوشه‌ای از آشیانه می‌لرزید.

مادر با خودش گفت:

«تا جوجه‌هام حساب این خرگوش کوچولو رو برسن، من هم برم یه شکار چرب‌وچیلی، برای جایزهٔ اولین شکارشون، بیارم.»

با رفتن مادر، خرگوش با پای زخمی، خودش را کشان‌کشان به دیوارهٔ کوه رساند. با ترس و لرز، نگاهی به دور و برش انداخت.

نزدیک قلهٔ کوهی بلند بود. کمی پایین‌تر از آشیانه، به فاصلهٔ یک پرشِ خرگوشی، تکه‌سنگی از کوه بیرون زده بود.

سوراخی به اندازهٔ سرِ خرگوش، بالای آن سنگ دیده می‌شد؛ همین، توجه خرگوش را جلب کرد.

جوجه‌عقابِ بزرگ‌تر، با کنجکاوی به خرگوش نزدیک شد.

جوجهٔ دوم، کمی آن‌سوتر ایستاده بود و هر دو را نگاه می‌کرد.

فکری به ذهن خرگوش رسید؛ باید تلاشی می‌کرد.

با صدایی لرزان به جوجه‌عقاب گفت:

«تو همون عقاب بزرگی هستی که قراره من رو بخوره؟»

جوجه با غرور گفت: «بله.»

خرگوش گفت:

«خوشحالم که تو قراره من رو بخوری؛ باعث افتخارمه که غذای قوی‌ترین عقاب این آشیانه باشم.»

جوجه‌عقاب، انگار قند توی دلش آب شد.

احساس می‌کرد واقعاً یک عقاب بزرگ، قوی و پرهیبت شده است.

توی همین فکرها بود که جوجهٔ دوم آمد، به برادرش تنه زد و گفت:

«داداش! چرا فکر کردی قوی‌ترین جوجهٔ این آشیانه تویی؟»

و رو به خرگوش گفت:

«چه فرقی می‌کنه کی بخورتت؟»

خرگوش سرش را پایین انداخت و آرام گفت:

«خیلی فرق می‌کنه. آخه جوجهٔ ضعیف‌تر زیاد زنده نمی‌مونه. نمی‌خوام بعد از خورده شدنم، زحمتم هدر بره.»

و دوباره، با ترس، به چشم‌های هر دو جوجه نگاه کرد.

می‌دانست که فقط عقابِ قوی‌تر در لانه می‌ماند و ضعیف‌تر محکوم است به پرتاب شدن از کوه.

با حرف‌های خرگوش، هر دو جوجه کمی به فکر فرو رفتند.

هیچ‌کدام نمی‌خواستند جوجهٔ ضعیف‌تر باشند.

خرگوش، که حالا کمی آرام شده بود، چشمکی به جوجهٔ اول، که قوی‌تر به نظر می‌رسید، زد و آرام گفت:

«خیلی خوشحال می‌شدم اگه غذای تو، که قوی‌ترین عقاب آشیانه هستی، بشم.»

عقابِ اول، این بار با عصبانیت، نیم‌نگاهی به برادرش انداخت که در گوشهٔ آشیانه مشغول تماشای پایین کوه بود.

با خودش گفت:

«حتماً داره با خودش فکر می‌کنه، اگه من رو بندازه پایین، من چطور به سنگ‌ها می‌خورم و از بین می‌رم.»

عصبانیتش از برادر بیشتر شد.

باید کاری می‌کرد؛ وگرنه ممکن بود خودش همان جوجهٔ نگون‌بختی باشد که به سرنوشت بد دچار می‌شود.

بی‌درنگ جستی زد تا از این فرصت استفاده کند و یک بار برای همیشه از دست برادرش خلاص شود.

خشم، چشمانش را کور کرده بود. به هیچ‌چیز جز کنار زدن برادرش فکر نمی‌کرد.

جستی زد، خودش را به برادر رساند و او را به لبهٔ آشیانه هُل داد.

دو جوجه‌عقاب، در لبهٔ آشیانه درگیر شدند.

با بال‌ها و چنگال‌ها به جان هم افتادند.

خرگوش، که دید فرصتی از این بهتر نمی‌یابد، جستی زد و با پاهایش، هر دو جوجه را به پایین پرتاب کرد.

ممکن بود خودش هم با آن‌ها سقوط کند، اما به نظرش بهتر از آن بود که طعمهٔ جوجه‌عقاب‌ها شود.

دو جوجه، جیغ‌زنان، افتادند.

خرگوش که مطمئن شد جوجه‌ها افتاده‌اند، نگاهی به آسمان انداخت. دلش برای جوجه‌ها می‌سوخت، ولی نگران بود عقابِ مادر برگردد.

خوشبختانه خبری نبود، اما وقت برای درنگ هم نبود.

با ته‌ماندهٔ انرژی‌اش، بعد از دورخیز، به سوی تکه‌سنگ کنار سوراخ پرید.

امید زیادی نداشت، ولی باید تلاش می‌کرد.

شانس با او یار بود و درست روی تکه‌سنگ افتاد.

فوراً داخل سوراخ خزید.

تاریک بود؛ خیلی تاریک.

وقتی چشمانش به تاریکی عادت کردند، فهمید که آن حفره، ابتدای یک دالان است. با ترس و دودلی، در دل دالان تاریک به راه افتاد.

دالان، کم‌کم بزرگ‌تر می‌شد.

از هوایی که در آن جریان داشت، فهمید که راهی به آزادی دارد.

امید در دلش جوانه زد.

حدود هزار قدمِ خرگوشی که رفت، به تالاری رسید.

قطره‌های آب از سقف تالار می‌چکیدند و حوضچه‌ای کوچک روی کف سنگی ساخته بودند.

قندیل‌های بزرگ، تالار را باشکوه کرده بودند.

آبِ حوضچه، خنک و گوارا بود.

کمی که آرام‌تر شد، دوری در تالار زد، به امید آنکه راهی به بیرون پیدا کند.

غیر از دالانی که از آن آمده بود، سه دالان دیگر هم در تالار بود.

دو دالانِ اول را امتحان کرد؛ بن‌بست بودند.

با ترس و کمی ناامیدی، دالان سوم را امتحان کرد.

دالانی سرازیری را طی کرد. نوری در انتهای آن پیدا بود.

چشمانش برق زد.

به سوی نور دوید؛ انگار جان دوباره گرفته بود.

آخر دالان، دریچه‌ای بود به بیرون.

رهایی‌اش را باور نمی‌کرد.

چشمان ریز و قرمزش را با دستان کوچکش مالید.

واقعاً آزاد شده بود.

انگار دنیا را به او داده بودند.

سراشیبی کوه را دوید.

در اولین بوتهٔ تمشکِ دامنهٔ کوه پنهان شد.

هنوز از عقابِ مادر می‌ترسید.

اگر دوباره به چنگ او می‌افتاد، دیگر شانسی برای زنده ماندن نداشت.

روزها گذشت و خرگوش، با ترس از خشم عقاب، هر روز را در میان بوتهٔ تمشک سپری می‌کرد.

بی‌خبر از این‌که عقابِ مادر هم اسیر دام صیادی شده و در گوشهٔ تنگ قفس، چشم به آسمان دارد.

چند ماه گذشت.

ترس خرگوش جایش را به جسارت و امید داد.

و در صبحی دل‌انگیز، دلش را به دریا زد و رفت تا چمنزار زیبای خود.

میترس
۳
۰
نادر صداقتی
نادر صداقتی
قابلِ عرض نیست؛ معمولی‌تر از هر معمولی. می‌نویسم، چون دوست دارم. گاهی هم می‌سرایم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید