دو کلمه و حرف ربطی میانشان؛ حرفی که توان اتصال این دو دنیا را ندارد. حیات، «حی»؛ چگونه همنشین شود با ممات، «موت»؟
اندکی نظاره بر سیر ادیان و مذاهب، نشان میدهد که هرچه بنیانگذاران ادیان، با هر نام و عنوان، بر زندگی و لزوم بزرگداشت آن تأکید داشتهاند، پیروانِ پسین، به پیشواییِ مدعیان دروغین، بر مرگ و بزرگداشت آن کوشیدهاند؛ مرگِ خود یا دیگری، برای ادامهٔ حیاتِ یک یا چند مدعی!
طرفه آنکه بشرِ ناآگاه، بر اثر بمباران فکری و زندان عقیدتیِ مدعیانِ بزرگیِ دین، خود و عزیزانش را قربانیِ ادامهٔ حیاتِ این قشرِ اندک، ولی باهوش و قدرت، نمودهاند.
بیانِ مثالهای تاریخی، ایبسا نگارنده را به ورطهٔ ارتداد سوق دهد. پس، به سیاقِ بسیار اندیشمندانِ سابق، دم فرو بسته، به تماشای مرگِ خود، در پسِ این جماعتِ کماندیشِ پرمدعا، مینشینیم.