صاحبدلی روایت میکرد: شبی، عاصی از وخامت احوال مالی، راهیِ شوارع و کویها شدیم، پیاده؛ بلکه سبکتر شوند افکارِ افگار.
مینالیدم از بیپولی و شرمندگی نزد اهل و عیال، پیش عیال!
القصه، بر درِ دکانی کبابی، پسرکی نشسته بود از اهالی؛ بیمار به حیث ذهن و عقل، مبتلا به سندروم داون. او نشسته بر کرسی، در کنار میزی؛ کبابی، کباب میآورد برایش پیدرپی.
راوی میگوید: مسیری را به همراه عیال رفتیم و آمدیم و پسرک، کبابخورده، روان بود به مقصد بعدی، که کبابی فرمودش: «فلانی! دوباره به ما سر بزن!»
و ما حیران از حکمت خدا که دو عاقلِ شاغل نمیتوانند ماهی یک بار کبابی به نیش کشند و پسرکی بیمار از حیث عقل، مهمان کبابی است به اصرارِ بازگشت.
والله یعلم و أنتم لا تعلمون.