آقایی که شما باشید، سرِ شب، با فشارِ جیبِ خالی، عزممون رو جزم کردیم که بریم ماکسیم کار کنیم. در جریانید دیگه؟! ماکسیم یه تاکسی اینترنتیه که ابنا بشر برای جابهجایی ازش استفاده میکنن. یه دخلی هم صاحبماشینا باش میکنن.
ما که چند وقتی بودش تو نخِ این بودیم و، راستیاتش، چند هفتهای هم بود که ثبتنام کرده بودیم درش. منتها رومون نمیشد بریم بگیم: «آقا، خانوم، ما رانندتونیم!» بعد اون، بعدِ ده، پونزده سال شوفری، هنو نمیتونستیم بگیم ما شوفریم. در جریانید دیگه؟! پشتِ فرمون نشستن و گاز دادن، شوفری نی. یه چیای دیگهم باس باشه که ما تو خودمون نمیدیدیم.
سرتونو درد نیارم. اینبار دلو زدیم به دریا و راهی شدیم برا اولین سفر.
آقا، چشمتون روزِ بد نبینه. مسافرِ ما از همین چند تا خیابون اونورتر بود، ولی ما انگار تازه از داهات اومده باشیم، هول بودیم مثل چی! یکی دو بار چرخیدیم، پیدا نمیکردیم آدرسِ لامصبو! دیگه داشتیم منصرف میشدیم که گفتیم: «نه، تو میتونی!»
یه تماس با مسافر گرفتیم. عجب امکاناتی داشت ماکسیم. وصلمون کرد به اون طفلی. طرف، به چشم خواهری، خانمی بود متشخص و مودب. گفتش: «دیدم تو نقشه دارین میچرخین! حدس زدم پیدا نمیکنین.»
مام پشتِ تیلیفون سرخ و سفید شدیم. گفتیم: «آبجی، ما پیداتون نمیکنیم. باس کوجا بیایم؟»
طفلی نشونی داد و مام گازشو گرفتیم اونسو. رسیدیم، دیدیم ای دلِ غافل، همون که ازش میترسیدم شد که! کوچه تنگ بود و یهطرفه!
مسافرا چند تا خانوم بودن با دو تا بچه. بچهٔ یکیش دخملی بود چهار، پنج ساله؛ خوشسر و زبون. اون یکی طفل هم بچهٔ قنداقی.
هیچی دیگه، سوار شدن و بسمالله. دندهعقب تا خودِ خیابونِ بزرگه. ترافیکِ سرِ کوچه و ناشیگری عرقم رو حسابی درآورده بود.
اومدیم و اومدیم تا یه بولواری که باس دورش میزدیم. ترسِ دوییم مام اینجا دوباره اومد سراغمون. یه رانندهٔ ناشی ماشینشو عدلِ سرِ چهارراه، جایی که میخواستیم دور بزنیم، پارک کرده بود. خیابون هم که تنگ! با یه زحمتی دورمون رو زدیم و، خلاصه، ساق و سلامت به مقصد رسیدیم.
کمک کردم بار و بندیلشون رو از صندوق درآرن. شیرینی تعارف کردن. یکی برداشتم. اصرار کردن بیشتر بردارم. روم نمیشد که. خلاصه گفتیم زیاد ناز نکنیم و، «شیرینکام باشید»، گویان دومی رو هم برداشتیم.
کرایه رو هم که قبلاً نقدی حساب کرده بودن. بعدِ رسوندنِ این بندگانِ خدا، چند قدم جلوتر ماشینو پارک کردم، به امیدِ مسافرِ جدید. تو دلمون میگفتیم یکی دیگه هم میگیریم تا ببینیم چی میشه. اما یا کرایهها پایین بود یا مقصدا پرت.
راستیاتش، همین یه سرویس هم کل انرژیمونو گرفته بود. با خودمون گفتیم: «دیگه از تو گذشته. خستهتر از این کارایی. برو بشین کنجِ خونه، توکل کن. خدا روزیرسونه. یه آب باریکه که هست. خانمت هم که الحمدلله هنرمنده. زیاد حرص نزن که نه قلبِ فنریت میکشه، نه کمرِ عملیت.»
هیچ چی دیگه، «کار هر بز نیست خرمن کوفتن، گاو نر میخواهد و مردِ کهن»، گویان، رامونو کج کردیم سمتِ خونه.
بالاخره خدا بزرگه.
به شوفرای محترم ماکسیم هم خدا قوت.