وینستون، پس از آزادی، انسان دیگری شده بود. هنوز کارمند بود؛ اموراتش به سختی می‌گذشت. ازدواج کرده بود، ولی فرزندی نداشتند. شام سبک بود: خیار یا انگور با نان. نه از روی تقوی؛ پول نداشت، خیلی ساده.
حقوقش می‌رفت برای اقساط وام‌هایی که خودش هم نمی‌دانست کجا خرجشان کرده!
تغییر بزرگ اما، عشق مفرط او بود به برادر بزرگ.
برادر بزرگ چند ماه پیش، در حملهٔ دشمن کشته شد. وینستون، از این غم جان سالم به در برد! ماند با اعتقادی راسخ‌تر. با ایمانی قوی، پیامی گذاشت در گروه همکاران.
مضمونش: اگر به لندن سفر کردید و بعد از برگشت، زندگی‌تان زیر و رو شد، بدانید که روح برادر بزرگ، قبل از شما به آنجا رسیده و سفارش شما را به مقامات مرئی و نامرئی کرده.
همکاران، ناچار، حرفش را تصدیق کردند؛ همه اما در دلشان به سادگی او خندیدند.
«آخه مرد حسابی! برادر بزرگ توی زنده بودنش چه خیری به ما رسوند که مرده‌اش برسونه!»
