برای عزیزِ ناشناخته ام..
عزیزکم شاید اینروزها وسط جنگ و گرونی و بدبختی، عمیقاً دلت میخواست دوست داشته بشی و یا انقدر شجاع باشی که کسیو دوست بداری..
غافل از اینکه کسی چند خیابون و یک بزرگراه اونور تر، نا امیدانه دوستت داره، دلش میخواد کشفت کنه، بشناستت، بهت مهر بورزه..
کاش میشد بدونم اگر میفهمیدی کسی مستاصل اسمت رو تو شبکههای مجازی سرچ میکرد تا بتونه ردی ازت پیدا کنه یا غمگینانه تو -ویرگول- جایی که احتمالش خیلی خیلی خیلی کمه خونده بشه برات مینویسه، احساست چی بود؟
عزیزکم آدم چقدر میتونه چیزهای عجیبیای رو وسط بحرانها و باتلاقهای زندگیش انتخاب کنه تا بهشون بپردازه..
مثلاً هنوز یادمه رمز کارت بانکیت ۱۴۴۱ بود، یادمه همیشه قطره تیرآی و الکل در قرمز و شامپو پالمینکس اویدرم میخریدی..
برای -سجاد- کسی که زندگی فرصت شناختن و دوست داشتنش رو بهم نداد…