#روایتگرباش
یک روز از روزهای سرماخورده ی تقویم خبر از شیوع نوعی بیماری حسودو بد ذات نسبت به زندگی هایمان امد.
در ابتدای تراژدی باورنداشتیم،رعایت نمیکردیم سر سری رد میشدیم اما گذشت و عده ای جان باختند عده ای با روپوش سفید جنگیدند، شکست خوردند و شهید شدندو با همان روپوش سفید دفن شدند . آنگاه بود که رعب و وحشت رنگ از رخمان پراند،غصه خوردیم صبر کردیم و گریه کردیم اشکهایمان قندیل بستند دیگر نرفتند.
روزهای قرنطینگی مثل قرصهای جویدنی تلخ اما مفید به جانمان افتادند فاصله ها را ،بهانه های دلهامان را ، تنبلی ها ی بی وقفه را ساختند و این بود شروع یک زندگی نباتی .
همین سبک زندگی بود که مردم را بیش از پیش با تلفن های هوشمند اشنا کرد،من هم تصمیم گرفتم قلک بشکنم و یک گوشی و ساعت هوشمند بعنوان فرشته ی نجات روز ها ی قرص مانند بخرم.
از آن پس صبح ها را ورزش در خانه انجام میدادم و سلامتم را ،تیک تاک قلبم را وضعیت عمومی خودم را از ساعت هوشمند جویا میشدم .
گاهی هم از طریق همین گوشی ها کتاب میخواندم، خرید میکردم و تخفیف قرنطینگی به دادم میرسید. گاهی اگر هم علائمی از بیماری داشتم به دور از فضای بیماری و باکتریها و ویروس هایی که در کمین من بودند با زره تلفن هوشمندرخانه به پزشک مراجعه میکردم .
زمان که بیشتر پی خود دوید و شناخت ما از تلفن های هوشمند و گجت ها دوچندان شد کلاسها و دانشگاها مدارس هم اینگونه فعالیت کردند و این کمک کرد که نه جسم و نه مغزمان در تنبلی خود غرق نشوند وما دلتنگ روزهای قبل اما راضی هستیم .
با همین تلفن ها بود دلتنگی ها به حداقل رسید و دستها بهم نزدیک تر شد چهره ها صداها کمرنگ نشد بلکه قرنطینه سختیش را باخت .
شغل هایی که با تلفن های همراه پا برجا ماندند و شغل هایی که خلق شدند تا مردم کمتر به تنهایی فکر کنند دائم در ارتباط باشند.
درواقع تمامی تلفن های هوشمند و اکثر گجت ها باعث شدند که امید به زندگی عادی پابرجا بماند و روزهای سخت از تهدید های خود بکاهند سرما دوری کاسته شود و صدای عزیزانمان در گجت ها زمزمه کند هرچند دور اما نزدیک به قلبهامان ،قلبهایی که آزرده اند اما با کوچکترین نور امیدی میخندند.#روایتگرباش