از عشق بگو...
در آن هنگام که خورشید بر روی سرت چنان میتابد که گویی از پوست و گوشتت عبور کرده و جگرت را کباب میکند...
در آن زمانی که بین خیل جمعیت چنان اشکهایت پهنای صورتت را پوشانده که گویی قلبت را شرحه شرحه کردهاند اما هنوز زنده هستی...
درهمان زمانی که افتان و خیزان در پی سرو راست قامتی که تا همیشه تکیه گاه برایت بود میروی...
از عشق بگو...
بلا تشبیه یاد آن عزیز دل افتادم... همانکه پس از شهادتش، وقتی گفتند در محراب....
میگفتند مگر علی (ع) نماز هم میخواند؟
و بله! شهادتش در محراب والاترین گواه برای سیلی زدن به رخ تمان کسانی بود که در پی تخریب او بودند...
برای ما فرق کرد؛ گفتند در پناه گاه، در زیرزمین...
ولی در خانهی خودش شهید شد! همراه فرزند و نوه و دختر ...
توسط همان کسانی که فرزندان عزیز ایران را در میناب به خاک و خون کشیدند...
بله پدر یک ایران در پی فرزندانش رفت...
صدای فرزندان من گفتنش در گفتگو با نوجوان و جوان ماندگار شده...
فرقی نکرد چگونه خطابش کردند او همیشه فرزندان و بچه های من صدایشان میکرد ...
این چیست که بدون رنجش و با محبت به روی یک ملت با هر تفکری نگاه کنی...؟
حال که از بند مسئولیتها و تهمتها رها شدهای از تمام جهان میخواهم از تو بگوید...
ای جهان از آن لبخندهای بیریا، از عشق بگو...