
پارت بیستم
نور گرم خورشید از پنجره میتابید و سایهام که روی دیوار افتاده بود را تیرهتر نشان میداد. احساس میکردم حرکات سایه با من هماهنگ نیست، قلبم به تندی میتپید و صدایی در گوشم میپیچید که به آواز اسمم را میخواند:" هاااااائرااااا... هائراااااای من!"
راهروی خالی و روشن را از نگاهم گذراندم؛ هیچکس نبود، دوباره به سایهام نگاه کردم و صدای خنده پیچید. سایه به من نزدیک و نزدیک تر شد و روی صورت و سینهام افتاد. درست مانند خوابم احساس فشار زیادی کردم و درحال خفه شدن بودم. روی زمین افتادم و به سختی تلاش میکردم تا نفس بکشم.
_ ارباب! چی شده؟"
رین سراسیمه به سمتم دوید و کمک کرد بنشینم و به دیوار تکیه دهم.
_ ارباب! چه اتفاقی افتاده؟ حالتون خوبه؟"
آب دهانم را قورت دادم و مقدار زیادی هوا به درون ریههایم کشیدم، آفتاب به گرمی سابق نبود و نسیم خنکی از پنجره به داخل میوزید.
_ چیزی نیست رین! میشه کمکم کنی برم تو اتاق نایفیر! میخوام یکم استراحت کنم."
رین متعجبم نگاهم کرد:" ولی ارباب، اتاقی که برای خودتونه خیلی مرفهتره!"
بی توجه به حرفهایش بلند شدم و به سمت راه پله رفتم تا به اتاق نایفیر بروم. رین بعد جمع کردن برگههایی که موقع کمک کردن به من روی زمین رها کرده بود دنبالم کرد. یک ورق چرمی لابلای اسناد دستش بود که توجهم را جلب کرد:" اون درمورد چیه؟"
رین چشمانش برق زد و درحالیکه سعی میکرد لحن هیجانزدهاش را کنترل کنم توضیح داد:" این... این... این کشف جدید خودمههه... یک طلسم خاص که سایهها رو کنترل میکنه... اگه بخشی از وسایل طرف که به روحش پیوند خورده رو داشته باشی میتونین با سایه همدیگه در ارتباط باشید! این خیلی جذاب نیست؟"
لبخندی که در ابتدا با دیدن خوشحالی رین روی صورتم بود ذره ذره محو شد و ایستادم.
دیگر به جلوی در اتاق نایفیر رسیده بودیم، بلندترین نقطه قصر که درون یکی از برجهای آن و رو به غرب بود قرار داشت.
_ خب دیگه ارباب من فعلا میرم به جلسههای کوفتی برسم."
در اتاق را باز کردم، یقه رین را قبل از اینکه برود گرفتم و پرتش کردم داخل.
رین حیرت کرده و بارانی از اوراق روی سرش میریخت.
در را بستم و یک صندلی را روبرویش گذاشتم و نشستم:" خب داشتی میگفتی... این کشف جالبت تا کجا آوازهش رسیده؟"
_ خب... تازه امروز میخواستم توی جلسه مطرحش کنم."
پا روی پا انداختم:" هومممم... به کیا درموردش گفتی؟"
رین سرش را بلند کرد و چشم در چشم جواب داد:" من کلی برای این کشف تلاش کردم... نمیخواستم کسی افتخارش رو ازم بدزده... ارباب نگو که یکی قبل من ثبتش کرده."
کم مانده بود گریهاش بگیرد.
صدایم را پایین آوردم:" رین! نگران نباش و فقط به سوالم جواب بده... به کسی درموردش گفتی؟ اصلا کی تحقیقاتت دقیق و کامل شد؟"
رین طوری آه کشید که انگار دنیا به پایان رسیده و همه چیزش را از دست دادهاست:" ارباب من تنها روی این طلسم کار کردم... اولین بار سه سال پیش توی دشتهای مرکزی ایالت یک مخروبه پیدا کردیم و اونجا یه سری سنگنوشته داشت که یک داستان عاشقانه رو نشون میداد_"
میان حرفش پریدم:" ببین اون داستان عاشقانه برام مهم نیست بگو با کیا اونجا بودی؟"
_ فقط من بودم... جناب نایفیر من رو فرستادن تا اونجا رو بررسی کنم منم یه چیزایی از اون داستان برام جالب بود و فکر کردم شاید "ارتباط سایه" فقط یک داستان افسانهای نباشه... اون موقع جناب نایفیر درگیر پذیرایی از گروهی بود که از طرف حاکم فیریس اومده بودن پس اصلا اهمیتی به این قضیه ندادن و خودم شروع به تحقیقات کردم... بالاخره بعد سه سال تحقیقاتم کامل شد... یک هفته قبل فهمیدم چطور انجام میشه."
چشمانم را ریز کردم:" ممکنه که اون گروه از فیریس هم چیزی درمورد این کشف فهمیده باشن؟"
رین به فکر فرو رفت:" یکبار یه نفرشون از طرف حاکم فیریس برام قلم مخصوص آورد... میدونین دیگه همونایی رو میگم که جوهرش تموم نمیشه. شاید اون موقع یه چیزایی فهمیده باشه."
سرم را به پشت صندلی تکیه دادم و به سقف اتاق خیره شدم:" رین! کشفت رو مطرح نکن... حق ثبتش رو برات نگه میدارم فقط به هیچ عنوان به کسی درموردش نگو... این طلسم اگه با چیزای دیگه قاطی بشه چیز جالبی ازش درنمیاد."
رین همچنان روی زمین نشسته بود و جایی نمیرفت. میخواست چیزی بگوید اما نمیتوانست. دیگر حوصلهاش را نداشتم:" اگر کاری نداری زودتر برو."
رین با صدایی که به زور شنیده میشد گفت:" ارباب... سایهتون با خودتون هماهنگ نیست."
اسناد را در آغوشش فشرد و از من فاصله گرفت.