
پارت شانزدهم
چهاردهمین روز از اولین ماه سال هجدهم
نسیم صبحگاهی از لابلای برگهای درخت روی تپه موهای بلوند پلاتینیاش را نوازش میکرد. خوب که نگاهشم کردم متوجه شدم کبودیهایی روی آرنجش هست که خیلی دردناک بنظر میرسید. آن لباس بلند و شل و ول خاکی، سبک پوشش همیشگیاش بود. آهی کشید و با دستش موهای بلندش را مرتب کرد.
از تپه بالا رفتم و کنارش نشستم. پشت به پشت همدیگر بودیم. کمی بعد به من تکیه داد:" اِرا! نظرت درمورد چای سبز اول صبح چیه؟"
چمنهای زیر دستم را نوازش کردم:" اینقدر حرص خوردی که برای پایین آوردن فشارت دست به دامن چیز میزای گیاهی شدی؟"
خندهی آرامی کرد و چیزی نگفت.
سرم را همانطور که به هم تکیه داده بودیم به طرفش چرخاندم و فقط توانستم کمی از صورت رنگ پریدهاش را ببینم که با موهایش پوشیده شده بود.
_ بازم نقشهها و برنامه ریزیهات شکست خورده؟"
مدتی به سکوت گذشت فکر کردم باز هم نمیخواهد جوابم را بدهد که بالاخره دهان باز کرد:" اِرا من موفقیتهای زیادی ندارم... حتی برنامه ریز خفنی هم نیستم... ولی میدونی به چیِ خودم همیشه افتخار میکردم؟"
او هم کمی صورتش را به طرفم چرخاند و ادامه داد:" به اینکه هیچوقت هیچ شکستی من رو ناامید نکرد... هیچوقت این حس رو بهم نداد که درمونده بشم و فکر کنم کاری از دستم ساخته نیست... همیشه خودم رو سرزنش کردم چون این بهترین راه برای تغییره، سرزنش دیگران باعث بهتر شدن اوضاع نمیشه چون تغییر دادن اونا سخته ولی خودم رو راحتتر میتونم بهتر کنم... ولی ... ."
سرش را پایین انداخت:" ولی حس میکنم اشتباه میکردم... من درمونده شده بودم و دست از کارای بزرگ برداشته بودم... دیگه ریسک نمیکردم و شرایط و اوضاع بهونه من بود... اِرا من باید یک کار بزرگ انجام بدم..."
سرش را بالا گرفت و به آسمان نگاه کرد:" میخوام انجامش بدم... این دلیل وجود منه، این چیزیه که من هستم... بیا یک کار بزرگ انجام بدیم."
از جایش بلند شد و به طرفم برگشت؛ نوری که از پشتش میتابید چهرهاش را در سایه فرو میبرد و نمیگذاشت به خوبی او را ببینم. قبل از اینکه بتوانم جوابی بدهم احساس کردم هالهی سیاهی روی قفسه سینهام افتاد و با فشار عجیبی من را خفه میکرد... .
چشمانم باز باز بود و نفسهای عمیقی با دهانم میگرفتم. خانهی سهیوین تاریک بود و گرگ و میش هوا نشان میداد چیزی تا طلوع باقی نمانده. خیلی وقت بود خواب ندیده بودم و از همه مهمتر اولین باری بود که خوابم یک خاطره را بازگو میکرد.
سهیون گوشه اتاق خوابیده بود و این هوای تاریک و تنهایی حالم را بد میکرد، بنابراین خانه را ترک کردم.
آیان کنار یک درخت افرا ایستاده بود و به سمتی که قرار بود خورشید از آن در بیاید نگاه میکرد.
بدون توجهی به بحثی که دیشب داشتیم به سمتش رفتم و کنارش ایستادم.
آیان زیر لب زمزمه کرد:" چرا این اینجاست؟ دیشب که خوب راحت خوابید!"
نفسم را با صدا بیرون دادم:" تو چرا این بیرونی؟ نکنه سهیوین جایی بهت نداد بخوابی؟ حتی اون فورثولای وحشی هم جایی برای خواب داره ولی تو چی؟"
آیان اخم کرد:" جا داد ولی خودم نخواستم بخوابم."
_ عه واقعا؟"
نور خورشید روی صورت آیان تابید و رنگ چشمانش را روشنتر کرد. متوجه شدم جای پنجههای فورثولا از روی صورتش پاک شده. پس سهیوین واقعا به او جا داده و حتی صورتش را درمان کرده بود.
لبخند زدم:" به حرفات فکر کردم... میریم به مرکز ایالت. وقتی سهیوین بیدار شد کارا رو بهش میسپرم و راه میفتیم."
آیان ابروهایش را به حالت نگرانی درهم پیچید:" هر روز که بلند میشم حس میکنم ممکنه مردم در تاریکی غرق شده باشن و ... و دیگه دنیایی برای مراقبت کردن ازش نداشته باشم... ."
آیان فلسفه وجود و ارزشش را در محافظت از دنیای مجاور میدید، از وقتی بخاطر میآورم همینطور رفتار میکرد. شاید این تقصیر من بود که او هیچ هدف دیگری برای زندگی نداشت.
_ آیان تو... نیازی نیست که به تنهایی از همهی این دنیا مراقبت کنی! میدونی چیه؟ شاید بهتر باشه به این فکر کنی که فارغ از کاری که میکنی، صرف وجود داشتنت برای ماهایی که دوستت داریم با ارزشه. نیازی نیست کاری بکنی یا وظیفهای داشته باشی که شایسته احترام باشی. فقط وجود داشته باش همین!"