
پارت بیست و یکم
به سایهام که تا نزدیکی رین کشیده شده بود نگاه انداختم و سرم را کج کردم. سایه همچنان سرش صاف بود و انگار به عمق وجودم مینگریست. صدایی توی سرم پیچید، همان صدای چند لحظه پیش بود:" هاااائراااااا!"
احساس درماندگی میکردم، چگونه باید در برابر چیزی که هیچ اطلاعی از آن نداشتم از خودم مراقبت میکردم؟
_ ارباب بعد من تکرار کن."
به رین که گوشهای از اتاق ایستاده بود و هرلحظه آمادهی فرار بود چشم دوختم و منتظر شدم تا حرفش را ادامه دهد.
_ به نام نوری که به تاریکی مرحمت وجود بخشید... ."
نفس حبس شدهام را ذره ذره و با هرکلمه که میگفتم رها کردم:" به نام ... نوری که... به تاریکی... مرحمت وجود... بخشید."
_ از ریشهی خود اطاعت کن... دور شو!"
یک لحظه به خودم آمدم. به قدری وحشت کرده بودم که نمیدانستم دارم چه کاری انجام میدهم! چرا باید به گفتهی رین عمل کنم؟ اینکه او تنبلتر و بی حوصلهتر از آن است که دنبال دردسر باشد کاملا صحیح است و اگر او دستی بر اتفاقات سایه داشت، بلافاصله بعد حمله سایه به من به سمتم نمیآمد و درمورد آن کشف برایم نمیگفت. اما چه میشود اگر در اشتباه باشم؟ نکند با این طلسم تاریکی بیشتر گسترده شود؟
_ ارباب چیکار میکنی؟ تکرار کن!"
سایه لرزان شده بود و مانند یک جانور به سمتم میخزید.
_ رین! از کجا میدونی که ارتباط سایه اینجوری قطع میشه؟"
رین به سمت در رفت:" قطع نمیشه! برای الان متوقفش میکنه... ارباب خوب فکر کن مگه نه اینکه اگه نوری نباشه سایهای هم نیست؟ پس سایه به لطف و رحمت نور وجود داره! سایه نمیتونه ریشهش رو رها کنه پس بگو."
احساس کردم چیزی روی شانههایم سنگینی میکند و نفسم سنگین شده:" اگه جسمی هم نباشه سایه بوجود نمیاد!"
رین دستش را روی دستگیره در گذاشت:" برای همینه که شما باید بخونیدش!"
خزیدن چیزی دورگردنم را حس میکردم. هیچ سایهای روی زمین نیفتاده بود و چهره وحشتزده رین به من اطمینان میداد سایه دور و اطراف من است.
از روی صندلی بلند شدم و در همان لحظه همه چیز حس سبکی داد. این دردسر هرچیزی که بود بهنظر قصد نداشت من را بکشد، فقط میخواست با اعصابم بازی کند و از به وحشت انداختنم لذت میبرد.
رین قیافهای گرفت که گویا با چیز چندشی روبرو شده باشد:" میگم ارباب... احیانا از این عاشقای مریضی که میخوان معشوقهشون رو کنترل کنن اطرافتون ندارین؟"
ابروهایم را بالا انداختم:" بنظرت من شبیه آدمایی هستم که این چرت و پرتا به زندگیشون راه داره؟"
_ نه نه نه! ولی خب اگه یه آدم مریض بیاد تو زندگیت قرار نیست تقصیر تو باشه."
آهی کشیدم:" خیلی خب برای من ادای فیلسوفا رو درنیار برو به جلسهت برس... یادت نره چی بهت گفتم."
_ لازمه محافظ براتون بذارم؟ اصلا این آیان کجاست؟ چرا تو این موقعیت تنهاتون گذاشته؟"
دهان کجی کردم:" زیادی سوال میکنی... به تو ربطی نداره لازم نیست کاری بکنی زودتر برو."
رین درحالیکه زیر لب حرفهای نامفهوم میزد بالاخره بیرون رفت.
روی خز کنار شومینه نشستم و به آتش آبی درون آن خیره شدم. پریهای محافظ کشته میشدند و در کنار همهی آنها اکسسوریهایی با آلیاژ یکسان بود. درون قلعه مرکزی وردهای خاصی به زبان باستانی لافرن پیدا شده و حالا نایفیر اینجا نیست تا توضیح بدهد. یک نفر هم هست که از طلسم ارتباط سایه استفاده میکند. از سهیوین خبری نبود پس کالار و فورثولا احتمالا اطلاعات خاصی نداشتند.
باید با آن فورثولا که دهکده سهیوین را دیده بود چه میکردم؟
احساس میکنم هزاران کار ناقص و نکرده دارم و بدن و ذهنم سنگینتر و ناتوانتر از آن است که بتوانم به جلو حرکت کنم و از باتلاق زندگی خودم را بیرون بکشم.
چشمانم را بستم و با خودم زمزمه کردم:" ذره ذره همهی کارا رو انجام میدم الان باید کاری که از دستم برمیاد و مهمتره رو شروع کنم. پس باید تو قصر بگردم تا ببینم چیزی مربوط به منبع تغذیه تاریکی یا مرتبط با پریها پیدا میکنم یا نه؟... آره همینه... آفرین هائرا برو تو کارش."