
پارت نوزدهم
آیان به نقطهای نامعلوم خیره شده بود و مستأصل به نظر میرسید. حق داشت؛ نایفیر، مرد حکیمی که بزرگترین ایالت کل دنیای مجاور را میگرداند حالا متهم ردیف اول برای دست داشتن در قضیه تاریکی نهفته وجود شده بود.
نفس عمیقی کشیدم:" الان زمان خوبی برای بازرسی و دنبال مدارک گشتنه! نایفیر نیست و کسی به پر و پای ما نمیپیچه... ."
آیان سرش را پایین انداخت و کمی این پا و آن کرد. ادامه دادم:" فقط اینکه اگه نایفیر واقعا مقصر باشه این مسئله که دقیقا در همین زمان توی لافرن نیست و به توقیا رفته مشکوکه... آیان ازت میخوام بری دنبالش و هرچی فهمیدی بهم بگی."
سرش را بالا آورد و میخواست چیزی بگوید اما هیچ کلمهای از دهانش خارج نشد. نایفیر استاد آیان محسوب میشد؛ از شمشیرزنی تا استراتژی، او کسی بود که به آیان آموخت چگونه "آیان" باشد.
این ایالت پر سر و صدا و رنگارنگ و این قصر مکانی بود که من را با آیان روبرو کرد. اینجا سرزمینی بود که نگهبان دنیای مجاور را پرورش داده و شکوفا کرده بود.
_ ولی ارباب! ارلان فقط گفت زبان باستانی لافرن. این به این معنی نیست که فقط باید دنبال نایفیر بیفتیم! پس بقیه کسایی که زبان باستانی رو میدونن چی؟"
آیان نمیخواست قبول کند استادش توانایی انجام کارهای تاریک را دارد، من هم امیدوارم همگی در اشتباه باشیم و این یک سوءتفاهم باشد. اما الان نیاز بود برای او توضیح دهم تا کارش را درست انجام دهد:
" آیان میدونی حاکم ایالت لافرن چطور انتخاب میشه؟... اوه نه! سوال درست اینه... میدونی ریشه و اصالت لافرن چیه؟"
آیان سکوت کرد.
_ خب تمام این سالها اینقدر شمشیر تاب دادی که بنظر جای مغز توی سرت ماهیچه داری... بعد این همه وقت که توی لافرن درس گرفتی هنوز رگ و ریشه اینجا رو نمیدونی."
آیان چشمانش را گرداند و کلافه به سمتی دیگر خیره شد. به قدری شرایط اعصابم را مشوش کرده بود که ناخواسته با طعنه و کنایه حرف میزدم، او که گناهی نکرده بود.
_ اصالت اینجا به کلماتی هست که درستش کردن. درواقع یک افسانه هست که میگه لافرن از حروفی تشکیل شد که جادو رو خلق کرد... به همین دلیله که زبان باستانی لافرن قدرت خیلی زیادی داره اما تسلط و دسترسی به اون به قدری سخته که حتی میشه گفت غیر ممکنه کسی بتونه کامل یادش بگیره.
بومیهای لافرن ریشه جادوییشون یک منبع خاص در وجودشون نیست، اونا با کلمات اینکار رو میکنن! و زبان باستانی... کسی میتونه حاکم ایالت بشه که از زبان باستانی سردربیاره و وقتی حاکم شد اونوقت قدرت استفاده ازش رو پیدا میکنه... حتی اگه زبان باستانی رو بلد باشی هم ... تا زمانی که حاکم نشی نمیتونی از جادوی اون استفاده کنی... ."
آیان چند قدمی عقب رفت. انگار زانوانش سست شده باشد به دیوار تکیه داد.
باید او را دلداری میدادم و کاری میکردم برای بقیه مسیر انگیزه داشته باشد؟ پس چه کسی برای من اینکار را بکند؟ اگر نایفیر برای آیان یک استاد و الگوی بی نقص بود برای من مانند یک پدر دلسوز بود، اگر قصر لافرن برای آیان مکانی بود که شمشیر نیلگونش را گرفت برای من یک پناهگاه درمقابل طوفانهای زندگی بود. چه کسی میتواند من را دلداری بدهد؟ اگر نایفیر واقعا مقصر باشد من حتی نمیتوانم برایش سوگواری کنم.
آیان بدون هیچ حرفی رفت. صدای قدمهایش در راهرو خالی قصر میپیچید و وقتی دیگر سکوت شد زمزمههای درون سرم هرلحظه بلندتر و کم کم تبدیل به فریاد میشدند. درگیریهای فکریام جوری بود که انگار صدها نفر باهم مشغول بحث و دعوا بودند؛
"همه چیز بر علیه نایفیره حتما کار اونه اگر اون نه پس کی؟"
"میشه همدست هم داشته باشه اصلا شاید زیردست کسی کار میکنه!"
"ولی چی میشه اگه بخاطر تاریکی که بوجود اومده یک نفر غیر نایفیر این کارا رو کرده باشه و بخواد اون رو از میون برداره؟"
"اصلا لافرن بدون نایفیر طاقت میاره؟ شرط میبندم فرومیپاشه!"
"این اعتماد احمقانه که میخوام هرجور شده نایفیر رو تبرئه کنم واقعا بیجاست."
"نایفیر اونقدرا هم مقدس نبود که ازش اینکارا برنیاد مگه نه؟ اونکه یک قدیس نیست! فراموش کردی خودش میگفت هیچی از هیچکس بعید نیست؟"
دیگر نمیتوانستم این بحثهای ذهنی را تحمل کنم و فریاد زدم:" کافیه دیگه! همهی اینا تقصیر منه تقصیر من! فقط منم که باید سرزنش بشم!"