
پارت دوم
دوازدهمین روز از اولین ماه سال هجدهم
مدتی میشد که کنار پنجره اتاق نشسته بودم و زیر نور لطیف صبحگاهی دفترچه یادداشتهایم را نگاه میکردم. تمام وسایلی که باخودم آورده بودم همین دفترچه چرمی و قلم بود.
صدایی مانند کشیده شدن چیزی تیز برزمین سکوت قلعه را برهم زد. هنوز هم کسی در قلعه بود؟
سراسیمه از پلکان مارپیچ به پایین دویدم، هرچه پایینتر میرفتم صدا واضحتر میشد.
صدا از سرداب میآمد؛ نفسم را حبس کردم، با قدمهایی آرام به قعر آن مکان تاریک پا گذاشتم. فقط یک شخص بود که عاشق سر و صدا به راه انداختن و شیطنت در سرداب بود.
جلوی چهارچوب کوچکی که دور تا دورش را با حروف عجیب حکاکی کرده بودند، پردهای از جنس سنگهای جادویی آویزان بود. بسیار شیک و گرانقیمت به چشم میآمد اما فضا و وسایل شلخته پشت آن پرده کاملا جلوهاش را گرفته بود.
سنگهای جادویی را کنار زدم و وارد اتاق نیمه روشن و نمور شدم. پسری حدودا هجده ساله با لباسهای عجیب مشغول کشیدن میزی فلزی بر روی زمین بود تا آن را به مکانی دیگر ببرد.
درحالی که پشت به من بود لباسهایش را تکاند و صدای زنجیرهای آویز روی پیراهنش جرینگ جرینگ صدا دادند. صدای خندهی آرامش را شنیدم. نفس عمیقی کشید:" خوش اومدی هائِرا!" و با پوزخندی شیطانی به سمتم چرخید و ادامه داد:" میز رو جابجا کردم تا باهم صبحانه بخوریم. عالی نیست؟"
سرش را کج کرده بود و مانند گربهها نگاهم میکرد. او هنوز اینجا بود و همچنان از آزار دادن بقیه لذت میبرد.
سرم را بالا گرفتم و سینه سپر کردم:" وقت برای این تشریفات ندارم سایوین! ارلان و آیان کجان؟"
روی میز نشست و پاهایش را مثل بچهها تکان داد:" اوه خیلی ناراحت شدم. از راه نرسیده سراغ اون بچههای نادون رو میگیری. اون نائبالسلطنه عزیزت زیر نور آفتاب لش میکنه و خودش رو با چرتترین کتابها سرگرم میکنه. محافظ بی کلهای که قرار بود حواسش به امنیت این دنیای لعنتی باشه هم با شمشیرش رفته ماه عسل! با دنبال اونا گشتن فقط وقتت رو تلف میکنی! اگه میخوای انرژی داشته باشی تا به ادامهی روزت برسی و با اونا ملاقات کنی باید اول یه چیزی بخوری، بیا قبل از دیدن اون بچهها باهم صبحانه رو صرف کنیم. هوم؟"
پس حالشون خوب بود! به چشمان سایوین که هرکدام رنگی متفاوت داشتند نگاه کردم، درست مانند شخصیتش بود، دورنگ و مکار. همیشه عادت داشت ترکیبهای عجیب غریب جادوییاش را در غالب خوراکی روی ما امتحان کند، برای فریب خوردن زیادی آبدیده بودم:" خوبه!... ولی بهتر هم میشه اگه همه باهم دور یه میز جمع بشیم."
یک قدم من یک قدم او. همیشه عقب نشینیهای یک قدمی جلوی سایوین جواب میداد. نمیدانم از خوش قلبیاش بود یا راهکارش برای بدست آوردن چیزها اینگونه بود
فکش را باحرص به چپ و راست تکان داد:" خیلی خوب!"
جلوی سنگ زمردی رنگ روی دیواری که روبروی چهارچوب در بود ایستاد. کلمههای مبهمی زمزمه کرد و بعد مشغول چیدن ظروف شد.
سرمیز نشسته بودم و با شک و تردید به ترکیبات نامعلومی که قرار بود صبحانه باشد نگاه میکردم.
زمان زیادی نگذشت که زنی با چشمانی که از شدت خستگی گود رفته و سیاه شده بود وارد اتاق شد. کمی خیره به یکدیگر شدیم و بعد انگار که متوجه شده باشد چه شده با بهت به من اشاره کرد:" ...." هیچ حرفی از دهانش خارج نشد. سرش را تکان داد و درنهایت ادای احترام کرد:" خوش اومدی ارباب." تنها شخص مبادی آداب قلعه، قطعا نائبالسطنه بود. اما الان این رفتار بیشتر بوی گله و دلخوری میداد.
لبخندی به او زدم:" راحت باش!"
ارلان به سایوین که با غرور به میز اشاره میکرد نگاه کرد و بخاطر بلایی که قرار بود بابت آن مثلا غذاهای جادوگر خبیث سرش بیاد افسوس خورد.
صدای ریختن سنگهای جادویی مانع ناراحتی بیشتر ارلان شد. آیان با شمشیرش تنها شیء آبرومندانه اتاق را نابود کرد. اما سایوین خونسردتر از این بود که بخواهد خم به ابروهایش بیاورد.
آیان بیدرنگ روی صندلی سمت راستم نشست:" عجب دیدار سمیای! مگه سالن ماه رو گرفتن که توی این آشغالدونی جمع شدیم؟"