
پارت هفدهم
_ ... فقط وجود داشته باش همین کافیه!"
به آیان نگاه میکردم و منتظر واکنشش بودم که صدای سهیوین از فاصلهی نه چندان دوری آمد که به چند نگهبان دستور میداد برای زندانیهای درون غار آب و غذا ببرند.
آیان رو برگرداند و به سهیوین خیره شد:" اگه میشد میخواستی که اون هم به قلعه بیاد و کنار ما باشه؟"
آیان موقعیت را خوب درک میکرد. سهیوین رئیس قومی بود که از دید همگان مخفی بود و علیرغم شایستگی و تواناییهایش، برای اینکه از راز مردمش مراقبت کند هیچوقت نمیتوانست موقعیت و مقام خاصی در این دنیا بگیرد، هرچند او هم مثل من از مسئولیت فراری بود پس جواب دادم:" اگه میشد زنجیرای مسئولیتش رو از پاش باز میکردم و میگفتم به هرجا میخواد بره و سر به سر هرکی که میخواد بذاره. بره فال بین بشه... چهره خوانی کنه یا حتی با کاروانهای تجاری دنیا رو بگرده، از این ایالت به اون ایالت... و هرکاری که باعث میشه احساس سبکی بکنه رو انجام بده."
آیان رو به روی من ایستاد و بعد من ادامه دادم:" ولی اون باید از این دهکده مراقبت کنه."
سهیوین با ظرفی پر از نان داغ پیش ما آمد:" ببخشید مزاحم جلسه مهمتون میشم ولی یه چیزی بخورید بعد هر تصمیمی میخواید بگیرید وقتی گرسنهای هیچ کاری خوب پیش نمیره."
آیان بدون صحبت یکی از آن نانهای خوش عطر و گرم درون سبد را برداشت. چه حرف گوش کن شده بود!
من هم یکی برداشتم و قبل خوردن گفتم:" سهیوین! ما باید به مرکز ایالت بریم... میتونی از کالار و اون فورثولا بازجویی کنی ببینی چیزی گیرت میاد؟"
سهیوین به آیان نیم نگاهی انداخت و بعد به چشمانم خیره شد:" روی من حساب کن هائرا... ولی باید یه راهی پیدا کنی اون فورثولا قضیه دهکده من رو لو نده."
سر تکان دادم و قبول کردم.
به خانه سهیوین رفتیم و مشغول جمع کردن وسایل کمی که داشتیم شدیم. ذهنم درگیر بود و دستانم کار نمیکرد؛ چرا سهیون قبل از قبول کردن درخواست من برای یک لحظه کوتاه به آیان نگاه کرد. این دونفر دیشب باهم حرفهایی زده بودند که من از آن اطلاع نداشتم؟
با صدای آیان که میگفت آماده شده به خودم آمدم و سریع حاضر شدم.
با بدرقه بی سر و صدای سهیوین از دهکده خارج شدیم و کاغذ طلسم جابجایی برای سفر به مرکز ایالت را بیرون آوردم:" آمادهای؟"
وقتی آیان تایید کرد کاغذ را پاره کردم و در لحظهای جلوی دروازههای ورودی شهر بودیم.
شور و شوقی که در قلبم بود باعث میشد دلم به لرزه بیفتد اما وقتی بخاطر آوردم برای چه کاری اینجا آمدیم احساسم طوری بود انگار ابرهای سیاهی رو سرم سایه انداختند و مرا همراهی میکنند.
آیان متوجه حالم شده بود:" ارباب! بنظر از وقتی بیدار شدی سرحال نیستی چیزی شده؟"
حالا علاوه بر احساس بدم بخاطر نایفیر، یادآوری پایان خوابم هم آزارم میداد. نفس عمیقی کشیدم:" چیزی نیست خواب خوبم خیلی بد تموم شد... خواب اون شخص خاص ایالت صوفِهیا رو دیدم... شاید بهتر باشه با اون هم ارتباط بگیریم کمک بزرگی برای حل مشکله."
آیان در فکر فرو رفت و اخم کرد. میترسیدم حواسش پرت شود و نام آن شخص را درست جلوی دروازه ورودی مرکز ایالت بلند بگوید.
لافرن و صوفهیا نقطه مقابل هم بودند؛ یکی سراسر جادو و چیزهای فانتزی و دیگری خالی از هرگونه سِحر و ورد و تنها متکی به دانش و خرد! هرکدام هم خود را برتر و با ارزشتر میدانست و مدام بحث داشتند ولی به دلایلی تصمیم گرفتند سکوت کنند و به قطع رابطه راضی باشند اما هنوز هم بعضی اسمهای خاص نباید در لافرن برده شود حتی اگر کاملا متعلق به صوفهیا نباشند.
_ مدرک شناسایی؟"
با صدای تند و خراشیدهی نگهبان دروازه، هردو وحشتزده سرمان را بلندی کردیم.
_ مدرک رو نشون بدین دیگه."
آیان با عصبانیت نشان هویتش را به سینه نگهبان چسباند. نگهبان خشمگین شد و خواست دعوا راه بیندازد که همان لحظه نگاهش به محتوای داخل نشان افتاد. رنگش پرید:" اوه ببخشید قربان من تازه به نگهبانی منصوب شدم نشانختمتون."
آیان ابروهایش را بالا انداخت:" یعنی اگه کسی بودم که مقام خاصی نداشت همینطور با بی احترامی رفتار میکردی؟"
نگهبان نمیتوانست هیچ جوابی بدهد. به آیان اشاره کردم که ادامه ندهد تا زودتر به مسائل مهمتر رسیدگی کنیم.
لافرن ایالت بزرگ و پر جنب و جوشی بود و طبیعتا شیطنتهای زیادی در آن اتفاق میافتاد، برای همین رفت و آمد به مرکز ایالت راحت نبود و اشخاص باید از بازرسی عبور میکردند.
وقتی از سایه دروازه رد شدیم نور خورشید چشمانم را زد. دستم را سایهبان کردم و بالاخره توانستم شهری که محل شیطنتهای کودکیام بود را ببینم؛ اساتید جادو، دانشآموزان خود را در خیابانهای شهر میگرداند و با تکان دادن دستشان در هوا نوشتههایی را نمایان میکردند. گروهی از مردم روی آسمان شهر دور هم جمع شده و میرقصیدند. اژدهای جوانی که سعی میکرد با ظاهر انسانی ظاهر شود و موفقیتی نسبی داشت... .
اما چیزی که بیشتر از همه برایم حس دلخوشی داشت جادههای سنگفرش اینجا بود. کوچه و خیابانهای سرتاسر مرکز ایالت سنگی و زیبا بود.
بخاطر جادوی نایفیر، تنها در نگاه من جادهی منتهی به قصر به رنگ آبی نشان داده میشد تا مسیرم را گم نکنم و هروقت بخواهم بتوانم از هرجایی به آنجا برگردم. نایفیر مانند پدرم بود؛ هروقت که همدیگر را میدیدیم به من درس زندگی میداد و محبتش هیچ حدی نداشت. جادهی سنگی من را به سوی او پرواز میداد و شوق دیدارش را هرلحظه در قلبم بیشتر میکرد.