
یازدهمین روز از اولین ماه سال هجدهم
قبل از سرزدن خورشید از میان ماسههای شرقی برای سفر آماده شدم. برای سه هفته ساکن دنیایی خواهم بود که چیزی تا نابودی آن باقی نمانده و محافظین و اربابان آن دست از تلاش کشیدهاند. به خوبی دوران اوج دنیای مجاور را به خاطر میآورم؛ ایالتهایی با تمدنهای متفاوت که درکنار یکدیگر ترکیبی بینظیر میساختند، کتابخانههای مخفی، جستوجوگران بیپروا، هزاران هزار گونه گیاهان مرموز و ... .
همه چیز خوب بود تا اینکه "تاریکی نهفته وجود" درحالیکه که میخندید روی دنیای مجاور سایه انداخت... .
حوالی غروب به دروازههای چوبی و بزرگ دنیای مجاور رسیدم. درتمام طول مدت سفر سعی کردهبودم برنامهای مستحکم و عملی برای نجات طراحی کنم اما تجربه ثابت کردهبود حوادث غیرمترقبه به تنهایی توانایی کن فیکون کردن کل نقشه را دارند.
دیگر برایم هیچ اهمیتی ندارد چه بر سر من یا روحم خواهد آمد، اگر قرار است دنیای مجاور نابود شود، بگذار باهم تمام شویم... .
این مسئولیتیست که باید بابت رها کردن "تاریکی نهفته وجود" بپردازم!
پس از بازکردن دربهای کهنه و سنگین دروازه، نگاهم را به آسمان دنیای مجاور دوختم؛ تعداد ستارههایی که آخرین باز دیدهبودم خیلی بیشتر از اینها بود.
پل سنگیای که از دروازهی دنیا به قلعهی اصلی میرسید چنان فرسوده شده بود که هرلحظه منتظر ریزش آن بودم، با اینحال با قدمهای پر از دلهره از روی آن عبور کردم.
بی سر و صدا وارو قلعه شدم، سالن هماندیشی ماه که وسط قلعه بود و همیشه بوی خنک انواع نوشیدنی و چای میداد، حال به تاریکی و سیاهی موهای نائبالسلطنه، ارلان، شده بود.
به سختی جلوی سرازیر شدن اشکهایم را گرفتم و به بالاترین اتاق برج در بلندترین برج قلعه رفتم.
هیچکس برای خوشآمدگویی اینحا نیست، واقعا توانایی بازگرداندن شکوه افسانهای دنیای مجاور را خواهم داشت؟!