
پارت بیست و دوم
با انرژی از جایم بلند شدم و اطراف اتاق را جستجو کردم؛ اتاق نایفیر در بالای برج غربی وابسته به قصر قرار داشت و دیوارهایش با حالتی هلالی، کف دایرهای آنجا را احاطه کرده بودند. وسایل زیادی در اتاق نبود؛ تخت و قفسهی پر کتاب کنار پنجره از چوب یکسانی ساخته شده بودند و با شومینه و دو عدد مبل تک نفرهی اتاق هیچ همخوانی نداشتند. کاملا معلوم بود نایفیر هرگز به اینکه اتاقش چگونه چیدمان شود اهمیتی نمیدهد.
آهی کشیدم و سرم را تکان دادم. به طرف قفسهی کتابها رفتم تا آن را بررسی کنم.
خورشید درحال غروب بود اما با هر شیوهای که محتوای قفسه را میگشتم چیز مشکوکی پیدا نمیکردم. هیچکدام از کتابها از زمان کودکیام تا الان تعییر نکرده بود، ذرهای خاک هم روی آنها پیدا نمیشد، نایفیر به خوبی از آنها نگهداری میکرد. همهی این کتابها مربوط به افسانههای مربوط به تشکیل ایالت بودند؛ جادو، پیمانهای جادویی، داستانهایی از اسطورههای مقدس، عشقهای مقدر شده و ... . نایفیر به گونهای وسواسی از اینها مراقبت میکرد که گاهی احساس میکردم شاید مانند قصههای جن و پری، شیشهی عمرش درون این کتابها باشد. آن زمان هشت ساله بودم، وقتی این حرف را به او زدم درحالیکه که به زور جلوی خندهاش را میگرفت با تنبلی روی مبل لم داد:" خب هائرا! شاید واقعا شیشهی عمرم باشن! حالا که یک نفر رازم رو فهمیده باید چیکار کنم؟ ها؟"و بعد من را روی پایش نشاند. به سختی سعی کردم از دستش خلاص شوم و فرار کنم ولی فایدهای نداشت پس با دستان کوچکم موهای نقرهای رنگش را چنگ زدم:" مگه تو یک دیوی که شیشه عمر داشته باشی؟ ولم کن شیطان!"
نایفیر به آرامی موهایش را از چنگم درآورد و یک کتاب را در دستانم قرار داد:" باید اینو یادت باشه! تاریخ هر سرزمین، حتی اگه یک افسانه باشه، شیشهی عمر اون سرزمینه! بعضیا تاریخ رو میخونن تا فقط و فقط باهاش درمورد پیروزیها و دستاوردهای سرزمینشون فخرفروشی کنن ولی حقیقت اینه که... تاریخ چیزی برای عبرت گرفتنه! اگه ما راههای از پیش رفته پیشنیانمون رو بخاطر بسپاریم و بفهمیم چه کارهایی رو نباید تکرار کنیم، چه چیزهایی رو تحت هر شرایطی حفظ کنیم و کجا متزلزل نشیم... اونوقت کی میخواد هویت، ریشه و آینده ما رو ازمون بگیره تا نابود بشیم؟ برای همینه که اینا شیشهی عمر ما هستن!"
به کتاب قطور و سنگینی که نایفیر درون دستانم گذاشته بود نگاه کردم و آنرا در آغوش گرفتم:" یادم میمونه!"
نایفیر با محبت سرم را نوازش کرد:" دوست داری یکی از افسانههای قدیمی مربوط به شرق لافرن رو بشنوی؟"
...................
از قفسه فاصله گرفتم و به سمت پنجره رفتم تا کمی هوا بخورم و سرحال بیایم.
آسمان نارنجی و سرخابی غروب که پشت شهر آن سوی دیوارهای قصر افتاده بود خیلی دلنشین بنظر میرسید. نسیم برگهای درختان سپیدار درون محوطهی قصر را موج میداد و عطر گلها و چمن فضا را پر کرده بود.
بدنم را کش و قوس دادم و آماده شدم به ادامهی جستجو برسم. چراغهای جادویی اتاق را روشن کردم و فرش بزرگ کف اتاق را لوله کردم، هیچ چیزی آنجا نبود. سرم را کج کردم و خواستم فرش را دوباره پهن کنم که حس کردم نقش یکی از سنگهای کف اتاق با باقی متفاوت است، خم شدم تا آن را با دقت بیشتری نگاه کنم که صدای در بلند شد. سریع فرش را به حالت قبل برگرداندم و در را باز کردم.
دختر خدمتکاری که پشت در بود بدون اینکه حرفی بزند یک نامه را به من داد و رفت. ابروهایم را بالا دادم و رفتن خدمتکار را تماشا کردم. پاکت نامه را که باز کردم انبوهی از کاغذهای ریز شدهی مشکی و قرمز بیرون پاشید. پاکت همچنان سنگین بنظر میرسید. درونش را که نگاه کردم یک سنگ ارتباط و کارتی کوچک بود. روی کارت دستخطی شلخته و ناهنجار بود که به سختی توانستم آن را بخوانم:" به دنیای خودت خوش برگشتی اِرا!"
غیر از روتِویس چه کسی با این روش و دستخط نسبت به آمدنم به دنیای مجاور واکنش نشان میداد؟ بنابراین آن خدمتکار هم نمایندهی ژورزوا در لافرن بود.
لبخندی زدم و سنگ ارتباط را در دستم فشردم. خودم را روی تخت انداختم و خواستم سنگ را فعال کنم که یادم آمد داشتم زیر فرش را بررسی میکردم. با کلافگی از جایم بلند شدم و لگدی به فرش زدم.