
پارت بیست و سوم
به آن تکه سنگفرش متفاوت دستی کشیدم. شیارهای بین آن و سنگهای اطرافش طوری بود که نشان میداد بارها برداشته و گذاشته شده است. خنجری که درون ساق چکمهام بود را درآوردم و با تلاش و سختی فراوان موفق شدم سنگ را از جا دربیاورم.
زیر سنگ تنها یک محوطه خالی کوچک بود. با دستم شروع به بررسی و جستجو کردم. در دیوارههای آن حفره، برجستگیهای خاصی حس میکردم، گویا نوشتهای آنجا باشد. به قدری ریز بود که با چشم به خوبی دیده نمیشد و با دست کشیدن هم به سختی متوجه کلمات میشدم.
یک کاغذ از لابلای دفترچهای که همراهم داشتم کندم و روی آن قرار دادم و با کمی ذغال و به دقت رویش کشیدم تا طرح آن نوشتهها کپی شود؛
آفتاب غروب خواهد کرد
طولانیترین شب فراخواهد رسید
ارباب با تاریکی همنشین شد و خندید
نفرین بر ستارههای بینور
نفرین بر نقصهای چشمپوشی شده
دیوارهای قلعه پر از زمزمههای مرگ شد
نوای شب از دهان شیطان درآمد
سایهای ارباب را در آغوش کشید
شرارت، ذات او نبود
او انتخاب کرد که شرور باشد.
..........
پاهایم کاملا بیحس شده بود، احساس میکردم ناگهان در آبهای یخ دریاچه کوهستانی روشیرا فرو افتادهام و نمیتوانم خودم را نجات بدهم.
احساس میکردم کسی تاریکترین بخشهای وجودم را بیاجازه دیده است. با خشم کاغذ را درون آتش شومینه انداختم.
این نوشتهها چه بود؟ نفرین؟ یا یک پیشگویی؟ چرا اینها درون اتاق نایفیر پنهان شده بود؟ از کی اینها را پنهان میکرد؟
سنگ ارتباط را برداشتم با آیان تماس گرفتم. مدتی طول کشید تا اتصال را وصل کند.
_ چی شد؟ نایفیر کجاست؟ چیکار میکنه؟"
آیان آرام جواب داد:" چقدر عجله داری! درسته با طلسم راحت میرسم توقیا ولی طول کشید تا نایفیر رو پیدا کنم... تازه دیدمش... توی معبد داره با رولیا صحبت میکنه... راست میگفتن جدی جدی اومده دیدن ژورزوای سابق."
دستم را لابلای موهایم انداختم و تقریبا کشیدم:" آیان! حواست رو جمع کن... تک تک افرادی که نایفیر باهاشون ملاقات میکنه رو زیر نظر بگیر و بهم گزارش بده."
_ هی! من فقط یک نفرم چطور میتونم همزمان مراقب چند نفر باشم؟"
نفسم را با کلافگی رها کردم:" برام مهم نیست چطوری! هرجوری که میتونی انجامش بده؟"
_ ارباب! مشکل چیه؟ چرا اینقدر عصبی بنظر میای؟ اتفاقی افتاده؟"
تماس را قطع کردم. لازم نبود او چیزی بداند. نه! نیاز بود اما من نمیتوام اجازه بدهم او مرا اینطور ببیند؛ دردسرساز و ناتوان!
چانهام میلرزید و کم مانده بود گریهام بگیرد. نفس عمیق کشیدم، بارها و بارها. اما فایدهای نداشت. من ضعیف و اسفبار بودم. برای آرام کردن خودم به تاریکی خندیدم اما هرگز نخواستم اینطور همهجا را فرا بگیرد. وقتی هیچکس را برای آرامش خاطر کنار خودم نداشتم، این تنها راهی بود که از نابود شدنم جلوگیری میکرد. من فقط میخواستم بدون صدمه دیدن به زندگی نحس خودم ادامه بدهم. آسیب زدن به اینجا و اشخاصش هرگز برنامه من نبود.
اما اشتباه میکردم، خام بودم. کارهایم مثل یک جرقه کوچک در انباری از مواد اشتعالزا بود... من فقط میخواستم چیزی داشته باشم که مرا سر پا نگهدارد تا بتوانم ادامه بدهم... نمیخواهم رسوا بشوم!