
پاییز را دوست دارم! پاییز واقعی این روزها را نه! این روزها هوا گرم است و حال و هوای دلمان سرد و تاریک! این روزها حتی هوا از اول مهر هم سرد نمیشود! گرمای تابستان با تاخیر میرود! پاییزی که در خیالم هست را دوست دارم! کوله به دوش و بیهدف در خیابانی پردرخت قدم میزنم! درختانی بلند و قدیمی پر از برگهای زرد و نارنجی! ترکیب باد سرد، سویشرت و آفتاب کمرمقِ دم غروب! خیابانی با پیادهروهایی پهن و ساختمان های قدیمی که ارزش تماشا و غرق شدن در جزئیاتشان را دارند! روزهای کوتاه و آدمهایی که انگار دل دل میکنند تا خودشان را به گرمای خانه برسانند! ولی من نه! عجلهای برای رفتن ندارم! میمانم! در خیابان میمانم و تماشا میکنم! خانهها را! آدمها را! حتی ماشینها را! از ماشینها نور چراغهایشان را در ترافیک کُند و آرام دمِ غروب بیشتر دوست دارم! هر کدام از آدمهای داخل ماشینها قصهای دارند! به قصههایشان فکر میکنم! برایشان در ذهنم قصه میسازم! خیابانی که در خیالم هست مغازه هم دارد! مغازههایی که یکی یکی لامپهایشان روشن میشود! میوه فروشی، بقالی حتی لوازم الکتریکی! از همین دست مغازههای کوچک و قدیمی! خیابان خیالیام فروشگاههای بزرگ و شلوغ ندارد! پیادهروها پر از آدم است! با لباسهای پاییزی و شال گردن! پرازدحام و کلافهکننده نیست! خالی و خلوت هم نیست! جریان ملایم و آرام آدمها، آدم را به یاد جریان آب در جویبارها میاندازد! نمیدانم! شاید همچین خیابانی با همچین حال و هوایی هنوز در جایی از جهان باشد! شاید حتی خیلی هم دور نباشد!