شاید آدمهای زیادی استفاده بیش از حد از ابزار هوشمند و نیازمند بودن انسان به این ابزار در دوران جدید را نپذیرند؛ اما برای من که انسانی درونگرا و خجالتی هستم،این ابزار بهترینند؛ چون میتوانم بدون خجالت،به آدم های جدید پیام دهم. بدون نگرانی بخاطر قضاوتهای بیجا در مورد ظاهر و طرز حرف زدنم،با آنها آشنا شوم. میتوانم بدون اینکه اضطراب اشتباه آدرس دادن به آژانس را داشته باشم، تاکسی آنلاین بگیرم و...
درسته! میتوانم بیشمار دلیل بیاورم که چقدر از این تغییرات در زندگی روزمره راضی هستم، اما دوران قرنطینه خط باطلی بود بر کاغذهای سفید تصوراتم.
در کنار درونگرا و خجالتی بودن؛ احساساتی هم هستم که جزو آزاردهنده ترین خصوصیات بنده حقیر است.
با تلفن همراه و فضای مجازی، نمیتوان احساسات را بیان کرد!نمیشود آنطور که می خواهی به کسی بگویی دوستش داری.شاید تو ، او را دوست نداری؛ بلکه عاشق پروفایل رنگارنگ و شخصیتِ صرفا مجازیِ او شده ای که حتی حقیقی بودنِ آن مشخص نیست!
فضای مجازی انسانها را مشکوک میکند؛ به یکدیگر، به عشق، به پروفایل ها، به احساسات، به سیاهی هایی که به دروغ، رنگین می شوند.
چطور میتوانیم بگوییم "علم پیشرفت کرده است و هوشمندترین ابزار را در دست داریم" وقتی نمیتوان عطر تن را در یک گیگابایت خلاصه و ارسال کرد؟
وقتی نمیشود صدای کسی را در ویسی که فرستاده به آغوش کشید؟ وقتی نمیتوانیم موهای عکس پروفایل کسی را نوازش کنیم و او حس کند؟
به من اعتماد کنید! فضای مجازی و ابزار هوشمند برای انسانهای احساساتی ساخته نشده است. من، وقتی به پیشرفت علم ایمان میاورم که بتوانیم دست یکدیگر را از پشت گوشی بگیریم؛ وقتی بتوانیم برای همدیگر، «آغوش» ارسال کنیم، وقتی بتوانیم کیلوبایتها بوسه بفرستیم.
فضای مجازی برای بی احساسها است! لطفا تلفن همراهی برای احساساتیها بسازید.