
یه معرفی کتاب دیدم، یاد یه خاطره افتادم :)
قبلاً هر چیزی که تو یه کتاب نوشته بود رو بیچونوچرا قبول میکردم، فقط به این دلیل که تو کتاب نوشته شده بود... همینننننننن!
اصلاً فکرشم نمیکردم که خب، این دیدگاه نویسندهی کتابه. اونم یه آدمه و میتونه اشتباه کرده باشه!
هیچ تفکر انتقادیای نسبت به کتاب نداشتم؛ انگار دیگه وحی منزل بود و من با تمام وجودم خوشحال بودم که یکی از حقیقتهای جهان رو کشف کردم.
بعد هم به همه اصرار میکردم اون کتاب رو بخونن و هرکس هر مشکلی داشت، به یکی از همون چند تا کتابی که خونده بودم ارجاعش میدادم. معتقد بودم اگه اونا هم اون کتابا رو بخونن، زندگیشون متحول میشهههه.
و بدتر از همه این بود که هرررر چیزی رو که میخوندم، تو اولین فرصتی که پیش میاومد اجرا میکردم.
خیلی به کتابهای روانشناسی درباره نحوه ارتباط گرفتن، بادیلنگویج، تأثیرگذاری و کاریزماتیک بودن علاقه داشتم و عاشق راهکارهای جادوییشون بودم.
وای خدایا... یه کتاب داشتم، اسمش این بود: «دروغ میگه، دوستت نداره» یا همچین چیزی. یا مثلاً «زنان زیرک».
تکتک قوانین کتاب رو رعایت میکردم. مثلاً طرف بهم پیام میداد، با وجود اینکه خودمم منتظر بودمممم، ولی هزار ساعت صبر میکردم بعد جواب میدادم، چون تو اون کتاب کوفتی نوشته بود!
برداشت من این بود که باید پسرا رو ایگنور کنم و احساساتم رو نهتنها پنهان کنم، بلکه برعکسش رو نشون بدم.
البته فکر کنم تا یه حدی مقصر ترجمهها هم هستن. 😂🤦♀
مثلاً اگه منظور نویسنده این بوده که «آقا، طرف رو دیدی، فرداش باهاش نرو رو تخت»، چون تو ترجمه اینو واضح منتقل نمیکرد، من جواب پیام نمیدادم!
یکی نبود بگه خب اون طرف احساسات تو رو از کجا بفهمه، اونم تو دو روز اول آشنایی؟!
قشنگ یه جوری رفتار میکردم که طرف مطمئن میشد من ازش بدم میاد. :)))
یه بار دیگه هم تو یکی دیگه از این کتابها یه تکنیک نوشته بود؛ «تکنیک سلامِ آشنا».
این تکنیک اینجوری بود که میگفت طوری سلام کن انگار اون آدم رو قبلاً دیدی و برات آشناست. اتیکتش هم این بود که ابروهاتو میدی بالا، یه دستِ قدرتمند میدی و به پهنای صورت لبخند میزنی... (فکر کنم البته 😂😂😂)
یه فرصتی پیش اومد؛ یه نمایشگاه از آثار هنری و صنایعدستی بود و خیلی از آدمای مهم کاشان هم اومده بودن.
من و دوستم اونجا غرفه داشتیم و خب هر روز هم اونجا بودیم، تقریباً یه هفته.
آقا، ما هر کسی رو میدیدیم که انگار میشد باهاش یه کانکشن مفیدی زد، از این سلاما میکردیم و همه بدجوری میرفتن تو فکر.
خداروشکر کاشان بود و اونا هم همینقدر گرم و صمیمی جواب میدادن. و چون فکر میکردن میشناسیمشون،این تکنیک آشنایی خیلی جواب میداد.
همه رو ایستگاه کرده بودیم(البته قصدم این نبود). کلی دوست پیدا کردم و ارتباط ساختم. بعد هم میگفتم خودمونم غرفه داریم، حتماً میاومدن یه نگاهی میکردن.
یه سریها هم گرم و صمیمی جواب میدادن، بعد با شرمندگی میگفتن:
«ببخشید... یادم نمیاد شما رو کجا دیدم....»
حالا کارای خودم کافی نبود، به خواهرم هم یاد داده بودم که آره، این تکنیک عالیه و کاملاً کار میکنه.
فکر کن جفتمون راه میافتادیم تو نمایشگاه و با این و اون یه جوری گرم میگرفتیم، انگار سالها منتظر دیدارشون بودیم. 😂
خلاصه تا چند روز نصف کاشان فکر میکردن یه جایی ما رو دیدن. :)))