
زندگی مثل بازی مار و پله میمونه.
یه سری اتفاقها میافته که هیچ کنترلی روشون نداری.
یه وقتا برمیگردی خونه اول.
ممکنه تاوان چیزی رو بدی که خودت انتخابش نکردی.
و همون موقع، این صدا مدام تو سرت میپیچه که:
«چرا من؟»
بعدش هم میافتی تو یه مقایسه سخت؛ مقایسهای که تهش همیشه یه قربانی داره.
اگه از اون آدمایی باشی که همهچیز رو معطوف به خودت میکنی، قربانی میشی خودت؛ با عذاب وجدان، تحقیر و زیر سؤال بردن خودت که چرا فلان جا فلان کار رو نکردم یا اون حرف رو نزدم.
میشینی پازل میچینی، همه شکستهای قبلیت رو هم به یاد میاری، با یه خط به هم وصلشون میکنی و سعی میکنی این معما رو حل کنی تا جواب سؤالت رو بگیری.
اگه هم از اون دسته آدمایی باشی که همهچیز رو معطوف به بیرون میبینن، ممکنه تبدیل بشی به یه بچه طلبکار؛ کسی که فکر میکنه همهچیز تقصیر بقیه است و از همه انتظار مادری کردن داره... حتی از جهان.
من فکر میکنم به غیر از نقطه شروعمون، که هیچ نقشی تو انتخابش نداشتیم، در ادامه زندگی هم خیلی چیزا پیش میاد که هیچ نقشی در اتفاق افتادنشون نداریم.
به شخصه، دوست دارم فکر کنم یه هدفی هست؛ همهچیز بخشی از یه تصویر بزرگتره، خدایی هست و اتفاقها همینجوری الکی نمیافتن.
همیشه هم میگشتم دنبال معنی اتفاقها، اما...
جدیداً دارم این رو تجربه میکنم که شاید بعضی اتفاقها فقط روند طبیعی زندگی یا یه تیکه از یه پازل خیلی بزرگ باشن؛ پازلی که شاید عمر من قد نده ببینمش، شاید عقلم نرسه بفهممش، یا شاید اصلاً قرار نیست بفهممش و طی نسلها معنی پیدا کنه...
اما چیزی که میدونم اینه که باید سعی کنم سؤال رو عوض کنم.
به جای اینکه بپرسم:
«چرا من؟»
بپرسم:
«الان میتونم چیکار کنم؟»
«چه کارِ واقعیِ بیرونی الان از دستم برمیاد؟»
شاید هم تهش به این برسی که باید یه مدت فقط بشینی و غصه بخوری.
عیبی نداره... سوگواری کن.
واسه چیزای از دسترفته، یا چیزایی که هیچوقت فرصت نکردیم طعم کامل داشتنشون رو بچشیم.
همین که غمت رو دیدی و از سوگواریت فرار نکردی، نصف ماجرا رو رفتی.
در آخر، فکر میکنم کاری که از دستمون برمیاد اینه که تاس رو بندازیم و با هر خونهای که نصیبمون شده، بازی رو ادامه بدیم.