
داستان"ناپدید شدن ایلین کلمن" نوشته استیون میلهاوسر و ترجمه محمد دارابی، به زیبایی، واقعیتی پنهان در زندگی اجتماعی ما را به تصویر می کشد، واقعیت غم انگیز، نادیده گرفتن آدم های دور و برمان.
آدم هایی که به مرور زمان، کم رنگ می شوند و یک روز برای همیشه دیگر نفس نمی کشند، می میرند و ناپدید می شوند.
آدم هایی که با مرگ اجتماعیشان دیده می شوند، بدون اینکه تصویر واضحی از بودنشان در ذهنمان باشد.
یک شوک اجتماعی که چند صباحی چشم هایمان را بینا می کند اما دیری نمی پاید که دوباره ایلین کلمنی جدید متولد می شود و چه بسا، ایلین کلمن بعدی خود ما باشیم.
میلهاوزر در بخشی از این داستان، به خوبی به این نکته اشاره می کند:
"ایلین تنها نیست.
همین گوشهوکنار در گرگومیش خیابانها، در راهروهای تاریک سالنهای تئاتر، پشت شیشه اتومبیلهای پارک شده، در چراغهای نارنجی رنگ و کمسوی مراکز خرید، گاهی میبینیدشان، ایلین کلمنهای دنیا را.
سعی میکنم در چشمانشان خیره شوم و با دقت به درونشان نفوذ کنم اما همیشه دیر میرسم بهشان، هنگامی میرسم که محو شدهاند."
و این دیر رسیدن ها، ندیدن ها و نادیده گرفته شدن ها، نوعی قتل خاموش است، نوعی درد پنهان که به قول صادق هدایت، "مثل خوره در انزوا روح را آهسته مي خورد و مي تراشد."
ما، آدمها، برای واقعیت های آشکار و بیرونی زندگیمان، برای نادیده گرفتن های واضح اجتماعیمان مثل نادیده گرفتن حق مالکیت (دزدی)، نادیده گرفتن حق دانستن (دروغ) و مانند آن، بی وقفه، سخت ترین و پیچیده ترین مجازات ها را درست یا غلط، در نظر می گیرم.
اما،
برای واقعیت های درونی و پنهانی زندگیمان، برای قتل عام ایلین کلمن هایمان، دیده نشدن هایمان و نادیده گرفتن هایمان، چاره ای نمی اندیشیم.
درد ایلین کلمن ها دردی ناگفته و درک ناشده است که منجر به مرگ اجتماعی آن ها می شود.
مرگی به مراتب دردناک تر از مرگ جسمی، بویژه در جوامع امروزی که نگرش "من دیده می شوم، پس هستم" متداول شده و مرگ آدم ها با "ندیده شدن" هایشان آغاز می شود.
پس بگذارید اعترافی بکنم، من هم قاتل ایلین کلمن هستم و خودم بارها ایلین کلمنی بوده ام، همین گوشه و کنارها.
#ندا_پیش_یار