مهم نیست چقدر تلاش کنم، ذهنم آروم نمیگیره؛ به خاطر نگرانی، خواب به چشمام نمیاد.
چند روز دیگه نتیجه کنکور لعنتی میاد. اگه قبول نشم، باید دوباره یه سال دیگه بخونم؛ یه سال دیگه استرس، امتحان، ریزش مو و اعصاب داغون!
اگه هم قبول بشم، باید به این فکر باشم که در کنار درس خوندن، چه شغل پارهوقتی میتونم پیدا کنم تا هزینههای زندگیم رو تأمین کنم. از طرفی، باید به این فکر کنم که اصلاً بعد از تموم شدن دانشگاه، شغلی مرتبط با رشتهام گیرم میاد یا نه...
حالم خوب نیست. امیدوارم این چند روز هم زودتر بگذره. بیشترین چیزی که داره اذیتم میکنه، انتظاره.
خوب یا بد، دوست دارم سریعتر تکلیفم روشن بشه.
امیدوارم هرچی به خیر و صلاحه، پیش بیاد.
در انتظارِ روزهای روشنتر...
۲۰ آبان ۱۴۰۵، ساعت ۴:۲۵