من فکر میکنم درخت چیزی شبیه آب است، زندگیبخش و امیدوارکننده. آنجا که نوح کشتیاش را از تناورترین درختها ساخت و موسی اعجازش را از دل آن بیرون آورد. درخت هزاران سال سکوت کرد اما راه تکامل را رها نکرد. نخل به مادر عیسی میوه هدیه کرد تا عیسی گرسنه نماند و محمد (ص) در معراج، طوبی را هم دید. درختی که هزاران شاخه داشت و در آخر گفتند جزیی از مهر دخترت باشد.
برای من درخت همیشه تکمیلکنندهی حال خوب یا تمام کنندهی حال بد بوده است. برای همه احتمالا همین است که دلشان میخواهد تابستان زیر سایهی درخت بنشینند و در پاییز گامهایشان رنگارنگترین برگها را لمس کند. تصور من از درخت، تصور به جا مانده از کودکیهایم است. دختری که هر گاه رنجید، دستهایش را به ابتداییترین شاخهها گرفت و پاهایش او را کمک کردند تا به میانهترین شاخه برسد و چشمهایش را بدوزد به انتهاییترین شاخهها. بیشمار ساعت از کودکی من روی درخت گذشت، درختی که پدربزرگم کاشت و حالا دخترم آن را لمس میکند. من فکر میکنم درخت هم شبیه خوبیهاست، یا خودش یا اثرش از نسلی به نسلهای بعدتر منتقل میشود.
#پیک زمین #پیک_زمین