ابن سینا جهان را به دو قسمت تقسیم میکند. جهان بزرگ و جهان کوچک .
در نگاه او جهان کوچک ( اصغر) کل هستی و کائنات است و جهان بزرگ ( اکبر) درون ما انسانها است . مبحث جالبی دارد درون آدمها را به افلاک تشبیه میکند و میگوید که همان عظمتی که در جهان هستی نهفته صدها هزار برابرش در درون ما است .
بعضی وقتها به حجم علم و تحقیقاتی که بشر تولید کرده از علوم ریاضی و طبیعی و انفجار فناوری فکر میکنم سردرد میگیرم؛ تازه این آغاز کار است . ما تازه در ابتدای انقلاب علم و فناوری قرار داریم .
این داستان جهان بیرون یا به قول ابن سینا جهان کوچک است . اما در حوزه جهان درون یا بزرگ چه کرده ایم .
داستان روانشناسی که تلاش بشر برای شناخت بشر است به صد سال هم نمیرسد . از فروید شروع شد و یونگ با تعمق خود وسعت زیادی به شناخت درون انسان داد . اما کل تلاش صدساله بشر برای شناخت دنیای درون خود با یک هزارم تلاش و تحقیق انسان برای شناخت دنیای بیرون خود برابر نیست
ما نسبت به چیزی که دانش کمی در مورد آن داریم گارد میگیریم یا به زبان دیگر از جهان درونمان فرار میکنیم چون چیز زیادی راجع به آن نمیدانیم و از طرف دیگر عظمت این جهان را هم در نظر بگیرید .
دانش کم و بزرگی این جهان شاید موجب شده که ما از رفتن به درون خود فرار کنیم