
عصر یک روز آفتابی...
در گوشه ای از زمین که غرق بود در آرامش و مزیّن بود از صدای بلبلان...
به ناگهان صدایی گوش خراش بلند شد!
پرندگان به پرواز در آمدند و فضا پر شد از این صدای عجیب!
جوان ترین نهالِ منطقه هراسان رو به زمینِ پیر و خسته کرد و گفت:دوستانم را به کجا میبرند مادر؟
تو که روزهاست به آنها آب و غذا داده ای و بزرگشان کرده ای باید بدانی مقصد بعدی شان کجاست!
زمینِ مادر آهی کشید و گفت:
من سالهاست شاهد چنین جَبری بوده ام فرزندم،
این موجودات که انسان نام دارند به ناگهان می آیند و تیشه به ریشه ی دوستانت و فرزندانم که با جان و دلم پرورش شان داده ام می زنند و به غارت میبرند شان...
نهال با ناراحتی توأم با ترس پرسید:چطور میتوانی تحمل کنی مادر؟
زمین تلخندی زد و گفت :
با هر ضربه ای که به فرزندانم میزنند تا عمق قلبم ترک برمیدارد و یک قدم به کهنسالی نزدیکتر میشوم،
از قدرت ریه هایم کم میشود و نفس کشیدن برای زنده ماندن برایم سخت!
سپس ادامه داد:اما خوشبختانه در مقابل اینان،
گروهی دیگر هستند که بذرهای محبت و هم دلی می کارند و در من می پرورانند.
نهال پرسید:بذرهای محبت و هم دلی چیست؟!
زمین:بذرهایی هستند که با دستانِ مهربان این افراد در دلِ خاکم سپرده میشوند و ریشه میدوانند،این بذرهای پربار با گذشت زمان دست هایشان را به سمت آسمانِ آبی بلند و بلندتر میکنند و امیدی دوباره می شوند برای زندگی ای بهتر و با دوام تر؛
همینطور لبخند میشوند بر لبان همه ی شما فرزندانم،
چه بسا تاوان شکوفا شدن گاهی سر خم کردن است و این رسمِ زمانه است!
نهال:اما مادر،ما همراه با سبز شدنمان،به تک تکِ فرزندانت هوای پاک،غذای سالم و طبیعتی زیبا را هدیه می دهیم،چرا این گروه در ازای این نعمات،نابودی را برایمان در پیش می گیرند؟!
زمین:من هم درست نمیدانم،شاید بعضا مجبور به انجام این کار شوند
اما شاید نمیدانند که در ازای انجام این اعمال،چه ضربه ای به ما می زنند!
نهال:الحق که تو مادری هستی با بزرگترین قلب در کائنات،چه بسا من اگر به جایت بودم غرشی از روی خشم سر میدادم و می بلعیدم شان!
زمین:فرزندم همان گونه که تو فرزندم هستی آنان نیز فرزندانم هستند و پناهی بجز من ندارند...
زمین ادامه داد:در بین اینان افرادی هم هستند که در ازای محبت ما نه تنها بذر می کارند بلکه به پاک شدن مان از آلودگی های مختلف و زباله های همنوعانشان کمک می کنند،اینان بفکر سرنوشتمان هستند،
چون می دانند زندگی فرزندان خودشان وابسته به ادامه ی حیات ماست...
آری فرزندم این گونه است که تعادل و به همراهش عدالت برقرار میشود،
بنابراین تو هم بدون ترس و تردید تا جاییکه می توانی سبز باش و سربلند...??????✌️
قطعه ی پیانو در نسخه ی صوتی:
{Ludovico Einaudi - Divenire}
https://youtu.be/TCGvZCbcE0Q
تصویر استفاده شده در متنم:
{Momo Art}
https://www.artstation.com/anitadoll