
دلم میخواهد یک روز قایق تنهائیم را سوار شوم و روی جاده ی نور خورشید تنگ غروب روی سطح دریا ، چشم در چشم خون چکان این کره ی سوزان بدوزم و بسمتش بروم تا قبل از اینکه لحاف افق را بر سر بکشد و چشمانش را ببندد و این جهان را در تاریکی رها کند، به او برسم و از او بعنوان پیر ترین شاهد صحنه نمایش زندگی، تمام سوالهایم را بپرسم... او که سالیان سال آمده و رفته ، شاهد غمها و شادیهای مردمان بوده، خوبی ها و بدیها را دیده، از او بپرسم" تو که روزها آمدی ، سر مردمان را به روزمرّگیهاشان گرم کردی، و شبها را هم بدست شمعی بنام ماه سپردی... بمن بگو چه کنم تا اسیر روزمرگی نشوم من دوست ندارم روزیکه رفتم و دیگر نیامدم، دنیا هیچ چیزی را از دست داده باشد، دوست دارم دنیایی که تحویل میدهم از دنیایی که تحویل گرفتم بهتر باشد..."
اما، افسوس، هر چه سریعتر پارو میزنم، به خورشید نمیرسم، او هر بار زودتر از رسیدن من خوابش میبرد!
فردا هم که دوباره میآید، آنقدر بالا میرود که دست من به او نمیرسد! اصلاً انگار او با من لج دارد!
اصلا من هم با او لج میکنم، فردا که آمد پشتم را به او میکنم و از سایه ام میپرسم، آنجا که دیگر خورشید نیست!
یا شاید همین امشب از ماه بپرسم... آخر او بیشتر از خورشید شاهد نجواهای دلتنگی مردمان بوده است!.... او بیشتر شاهد تنهائیها، آرزوها و امیدها بوده است... مطمئنم خیلیها با او درد دل کرده اند، آخر میشود چشم در چشم او دوخت، و گریه کرد ، یا خندید.... هیچکس هم متوجه نمیشود، ماه، سنگ صبور خوبیست، قطعا خیلی حرفها برای گفتن دارد....
امیدوارم دستم به او برسد!