
ویکتور فرانکل توی کتاب انسان در جستو جوی معنا از رنج میگه
رنجی که به شکل های مختلف خودش رو به ما نشون میده
رنج از دست دادن عزیز
رنج بیماری
رنج دوری
رنج شکست
میگه که رنج هست ،رنج یکی از نشونه های وجود زندگی هست
اما تو باید بدونی که راهِ رهایی از رنج ،فرار کردن و فراموش کردن نیست ،که اگه فرار کنی رنج هنوز سرجاش هست.
ما میتونیم رنج رو در آغوش بکشیم ،بهش پناه بدیم،اون رنج رو عضوی از خودمون بدونیم
چون این رنج هست که تو رو به آدم جدیدی تبدیل میکنه ، به زندگیت معنا میده
ما اگه ندونیم چرا زندگی میکنیم ،چطور باید ادامه بدیم؟
رنجی که داری تحمل میکنی بهت میگه که چرا باید زندگی کنی،چون رنج تو رو بزرگ تر کرده ،تو رو به آدم جدیدی تبدیل کرده ،دنیا رو یه جور دیگه بهت نشون داده
رنج یعنی تو میدونی زندگی درد داره ولی چون میدونی که از پسش برمیای و محکم تر میشی پس اون درد رو تحمل میکنی
و زندگی بهت نشون میده که هرکسی یه جوری با این رنج کنار میاد ،هرکسی راهِ خودش رو داره ،یکی با داد زدن اون رنج رو تحمل میکنه یکی با قدم زدن!
در آخر ،این عشق هست که کلید رهایی از رنج هست:
رهایی بشر از راه عشق و در عشق است.
پی بردم که چگونه بشری که دیگر همه چیزش را در این جهان از دست داده، هنوز میتواند به خوشبختی و عشق بیاندیشد، ولو برای لحظهای کوتاه به معشوقش میاندیشد.
بشر در شرایطی که خلا کامل را تجربه میکند و نمیتواند نیازهای درونیاش را به شکل عمل مثبتی ابراز نماید تنها کاری که از او بر میآید این است که در حالی که رنجهایش را به شیوهای راستین و شرافتمندانه تحمل میکند، میتواند از راه اندیشیدن به معشوق و تجسم خاطرات عاشقانهای که از معشوقش دارد خود را خشنود گرداند!...
#ویکتور_فرانکل
#انسان_در_جستجوی_معنا