من دختری هستم از دیاری آشنا با مردمی آشنا و تاریخی آشنا! مینویسم تا این روز ها هرگز از ذهن مردمان نا اشنا پاک نشود
من از دیار پاک و آشنایی مینویسم دیاری به نام ایران .
من از میان مردمی مینویسم که جدشان آریایی بوده اند و به قدمت بسیار در این سرزمین نفس کشیده اند .
من از تاریخی مینویسم که جهان در میان پیشرفت بسیار است ، و در میان این پیشرفت ها کسانی بوده اند که سوختند و ساختند
من از مکانی می نویسم که تاریخ هر لحظه تکرار می شد چون که مردمانش تاریخ را فراموش کرده بودند
من جایی نفس میکشم که برای فراموشی غم از دست دادن فرزند مادران میرقصند .
من از مردمی حرف می زنم که حاضرند تکه تکه شوند ولی سختی های زمانه شان بر دوش آیندگان نیافتد .
من از غیرتی حرف میزنم که اگر جوی خونی هم ساخته شود غیرت و مردانگی نمی لرزد .
من در زمانی صحبت میکنم که مردمان دیارم برای زنده ماندن کار میکنند نه برای زندگی کردن .
من ثروتی در این دیار دیده ام که با بی فکری سوخت و از بین رفت .
من از جوانانی می نویسم که برای آرزو های کوچک خود به دنبال آزادی بیان بوده اند .
من در تاریخی زندگی می کنم که صدای مردم خاموش شده و نا امنی در کشورم موج میزند
ای مردم سرزمین های دور و نزدیک ، ای مردم دیار آشنا و ناآشنا ، من این ها را نگفتم که تاریخ فراموش کند ها ! من این ها را گفتم که صد ها سال بعد ما را با اسمی دیگر نخوانید و ننویسید و هرگز از خون جوانان ما نگذرید.
(این نوشته را قبلا نوشته بودم و حیفم آمد فقط در میان پیش نویس هایم بماند پس به همین دلیل ثبت کردم)