باران، نه فقط میبارد، که بر زمین میگریزد. هر قطره، اشکی است از چشم آسمان که بر گونهی زمین میغلتد، و در هر غلتش، داستانی از عشق و غم را نجوا میکند. صدای این گریهی آسمانی، سمفونیای است که روح را به رقص میکشاند، و قلب را آرام میکند.
یاد کودکی میافتم؛ باران، مثل جشنی بود که در آن، ما کودکان کوچک، رقصندگان شادی بودیم. هر قطره، یک نوت شاد در ارکستر طبیعت، و ما، رهبر این ارکستر بینظیر. خیس شدن لباسهایمان، مثل غسل تجدید عهد با طبیعت بود، و شادیمان، بیکران و بیپایان.
اما امروز، صدای باران، مثل نوای ویلنی است که آهنگ دلتنگی و حسرت را مینوازد. هر قطره، یک یاد تلخ یا شیرین را زنده میکند، و خاطرات، مثل موجهای خروشان دریا، در ذهنم به هم میخورند. باران، آینهای است که تصویر گذشته را به من نشان میدهد، و من، در این تصویر، هم شاد و هم غمگینم.
بوی خاک نمناک، مثل بوی عطر یاس در شب بارانی است، و صدای باد، مثل نفسهای عمیق طبیعت که در گوش من زمزمه میکند. آواز پرندگان، مثل زمزمههای آرام بخش است که مرا به آغوش خواب میبرد. همه اینها، با صدای باران در هم میآمیزند و یک تابلوی زیبا از طبیعت را به نمایش میگذارند.
این صدای باران، مثل یک کتاب است که هر قطرهاش، یک صفحه از داستان زندگی من است. داستانی که هم شادی دارد و هم غم، هم خنده و هم اشک. و من، با گوش دادن به این کتاب بینظیر، به خود و به زندگیام فکر میکنم.