
زندگی، در نزد من، معنای زندگانی را نمیدهد.
زندگی برای من لحظهای است که ذهنم از دویدن دست برمیدارد و میتوانم، بدون عجله، فقط «باشم». زندگی همیشه برای من معنایی متفاوت از مفهوم کلیشهایِ زندگانی دارد. اما امروزِ من، هیچ شباهتی به این تعریف نداشت. وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم که بسیاری از روزهای پیشین نیز چنین بودهاند. من زندگانی را آنگونه که دوست داشتم، بارها در ذهنم زندگی کردهام. بارها خودم را در پستوهای خاکگرفتهی ذهنم دیدهام؛ جایی دور از شتاب روزها، جایی که چایم را آرام مینوشم، کتاب را باز میکنم و کلمهها را نه برای تمام کردن، که برای فهمیدن میخوانم. بعد، در کوچهها قدم میزنم و از سادهترین لحظهها لذت میبرم.
همین زندگی آرامی که بارها در ذهنم ساختهام، گویی قطعهای گمشده از پازل روحم را پیدا میکند. چیزی در وجودم را آرام میکند و اضطرابهایی را که سالها با خود حمل کردهام را برای لحظهای کنار میزند. اما هر بار که چشم باز کردهام، خودم را میان انبوهی از کارهای نیمهتمام، فکرهای نیمهتمام و روزهای نیمهتمام دیدهام. گویی زندگی چند قدم جلوتر از زندگانی حرکت میکند و من، هرچه میدوم، تنها به سایهاش میرسم.
شاید چیزی که همیشه میان من و آن آرامش ایستاده، همین کلیشههای تکرارشوندهای است که آرامآرام به حقیقت تبدیل شدهاند ؛الگوهایی که سالها بدون پرسش تکرارشدهاند و بسیاری از آدمها، گاهی از ترس طرد شدن و گاهی از روی عادت، آنها را دنبال میکنند. در میان این جریان، کسی که نمیتواند خودش را با آن هماهنگ کند، همیشه هزینهی متفاوتی میپردازد؛ کسی که مدام میان چیزی که هست و چیزی که باید باشد، گیر میکند. من بارها از جنگ با این موج برگشتهام؛ خسته، زخمی و با این سؤال که آیا مشکل از من است یا از دریایی که همه در آن شنا میکنند؟ این آشفتگیِ مدام تکرارشونده، کلافهام میکند. نه فقط به خاطر شلوغی روزها، بلکه به خاطر فاصلهای است که میان من و آن لحظهی سادهای وجود دارد که همیشه در ذهنم ساختهام.
عقربههای زمان در صدم ثانیهها میگذرند؛ شبیه بارانی که پیش از رسیدنش آماده میشوی، اما وقتی قدم به بیرون میگذاری، میبینی تمام شده است. همیشه فکر کردهام لحظههای بعد، همان لحظات آرمانیای است که در ذهنم پرورش دادهام؛ همان زمانی که بالاخره آرام خواهم گرفت، کتابم را خواهم خواند، چایم را خواهم نوشید و فقط خواهم بود. اما آن لحظهها هیچگاه به نقطهی پایانی که انتظارش را دارم نمیرسند. همیشه چیزی چند قدم جلوتر حرکت میکند؛ چیزی که نامش را «زیستن» گذاشتهام.