فکر میکردم میتوانم مثل گذشته ، که با پا کوباندن مادر را راضی به خرید اسباب بازی می کردم.تورا هم به دوست داشتنم مجبور کنم.پا کوباندم... پا کوباندم... کوباندم.... کوباندم... آنقدر کوباندم که پایم تاول زد اما دریغ از کلمه ی ``دوستت دارم``.دست از رویا برداشتم،کاخ آرزوهایم را نابود کردم.خیالاتُ، وهمُ، خاطرات را رها کردم.حقیقت را دیدم.آخ.. که چقدر حقیقت تلخ ست مزه ی شربت سرما خوردگی را می دهد.حقیقتی که اجازه جاری شدن، از چشمانم را به آن ندادم. در گلویم ساکن شده دارد خفه ام میکند اما در این وانفسای عمر، پا می کوبانمُ می گویم ``دوستت دارم``.
-پروانه