سلام،عزیزِ راهِ دور من.امروز بعد از مدت ها، می خواهم کاغذ را سرشار از عطر "تو" کنم.آن اوایل، وقتی دفترم را باز می کردم؛ عطر خاصی به مشامم نمی رسید.اما بعد از مدت ها از "تو" نوشتن، حال قَلَم بوی تورا می دهد. امروز با اینکه دستم به نوشتن نمی رود، می خواهم از "تو" بگویم.واقعیتش ، دوست دارم قلم به جز تو، کلمات دیگری را جاری کند.اما زمانی که از "تو" نمی نویسم، مغزم تهی از کلمه می شود.
امروز دیدمت با "او"، لبخند به لب داشتیُ با دقت صورتش را کنکاش می کردی؛دستانش را محکم در پنجه هایت قفل کرده بودی.چِقَدر کار هایت برایم، نا‌آشنا به نظر می رسید؛چقدر کارهایت برایم غریب بود.آخَر قبلاً از این ناپرهیزی ها نمی کردی.اما خب بودن با "او"، شجاعت را چاشنی شخصیتت کرده؛ کاری که عشق من، نتوانست.
تو فکر می کنی، رفتنِ من از روی بی علاقگی بود.تو فکر می‌کنی رهایت کردم، چون دوستت نداشتم؛اما در این نامه که می‌دانم به دست تو نمی‌رسد،برای اولین بار اعتراف میکنم؛ من رهایت کردم چون دوستت داشتم.من نمی خواستم شخصیَتِ ساختگی ات که حاصل خیالات من بود بشکند. من نمی خواستم بعد از سال ها همبستری، با بچه ای در آغوش، در کوچه ی بن بست زندگیمان قدم بردارم. من نمی خواستم پدرم را، بخاطر انتخاب "تو" شرمنده کنم. کاش کمی فقط کمی، شخصیتت را با آب شستشو می دادی؛ تا شاید مقداری، از کثیفی وجودت کم شود.
همیشه می گویند، عشق ارزشش را دارد؛ آری عشق ارزشش را دارد، اما عشقِ تو نه. من می دانستم که منُ و تو هرگز ما نمی شویم. پس رهایت کردم تا من وَ تو، منُ تو باقی بمانیم. گفتم که دستم به نوشتن نمی رود.
-پروانه
