گاهی دوست داشتن،
سکوتی‌ست میان دو نگاه…
نه وعده‌ای هست، نه رسیدنی،
فقط دلی‌ست که آرام،
نامِ تو را زیر لب زمزمه می‌کند
و خدا را شکر می‌گوید
برای دلی که هنوز درد را بلد است…
تو را نه برای داشتن،
برای بودن در خاطراتِ بی‌زمانم دوست دارم،
در دعاهایی که هیچ‌کس نشنید،
در شب‌هایی که فقط خدا
می‌دانست چقدر دلم برایت تنگ است…
عشق،
وقتی به خدا گره بخورد،
دیگر پایان ندارد…
حتی اگر تو نمانی،
من باز هم برای بودنت،
نماز می‌خوانم…
سکوت
