دلتنگی، بلعیدن آه در سکوت
دلتنگی، زخمی است که دیده نمی‌شود، اما روح را از درون می‌خورد. زخمی که نه خون دارد، نه پانسمانی برایش ساخته‌اند. تنها کاری که از تو برمی‌آید، این است که شب‌ها، وقتی که دنیا در خواب است، آن را در آغوش بگیری و به سینه‌ات بفشاری، مبادا از حجمش کم شود، مبادا عادت کنی!
دلتنگی گاهی شبیه سایه‌ای است که با هر نوری قد می‌کشد و هر چه بیشتر فرار می‌کنی، بیشتر دنبالت می‌آید. گاهی هم مثل بادی است که ناگهانی می‌وزد، خاک خاطرات را بلند می‌کند و چشم‌هایت را پر از تصویرهایی می‌کند که نمی‌دانی با آن‌ها چه کنی.
دلتنگی، همین واژه‌ای است که گاهی در گلو گیر می‌کند، گاهی روی انگشت‌هایت می‌نشیند، وقتی که بی‌هوا شماره‌ای را می‌گیری و قبل از بوق اول، تماس را قطع می‌کنی. همان لحظه‌ای که دستت روی پیام "چطوری؟" مکث می‌کند، اما جرأت فشردن ارسال را نداری.
دلتنگی، اسمی ندارد، رنگی ندارد، ولی بویش را خوب می‌شناسی. بوی پیراهنی که هنوز در گوشه‌ی کمد مانده، بوی خیابانی که دیگر مسیر هر روزت نیست، بوی عطری که سال‌هاست عوض شده، اما هنوز ردش در خاطراتت باقی مانده.
دلتنگی یک‌جور مکالمه‌ی ناتمام است. حرف‌هایی که گفته نشد، بغل‌هایی که دریغ شد، خداحافظی‌هایی که زودتر از موعد اتفاق افتاد. دلتنگی یک‌جور "ای کاش" است، یک‌جور "اگر" که دیگر فایده‌ای ندارد.
و شاید، تنها تسکین دلتنگی، این باشد که بپذیری، بعضی نبودن‌ها را باید دوست داشت، چون تنها چیزی که از آن‌ها باقی مانده، همین دلتنگی است.
R.A.Z
