
سارا از همان ابتدا تمایلی به وارد شدن به یک رابطه جدی ندارد. نه از سر بیمیلی،
بلکه چون از بیماری خودش ( سرطان خون ) خبر دارد و میداند این رابطه، اگر عمیق شود، دیر یا زود به رنج و فقدان خواهد رسید.
برای همین فاصله میگیرد و سعی میکند نلسون را از خودش دور نگه دارد.
اما نلسون اصرار میکند. و سارا، وقتی میبیند او حاضر نیست عقب بنشیند، بیماریاش را پنهان میکند؛ انگار میخواهد پیش از آنکه بیماری او را تعریف کند، خودِ سارا دیده شود؛ زنده، شاد، پرانرژی و دوستداشتنی.

رابطهای شکل میگیرد که از ابتدا قرار نیست شبیه رابطههای معمول باشد.
یک ماه؛ زمانی کوتاه که قرار است در آن چیزی بیش از یک ماه زندگی اتفاق بیفتد.
سارا میخواهد نلسون برای مدتی از زندگیای که تماماً درگیر کار، موفقیت، رقابت و کنترل بوده فاصله بگیرد و حضور داشتن در زندگی را تجربه کند، نه فقط پیش رفتن در آن را.

اما این رابطه آرام و بیتنش باقی نمیماند. سوءتفاهم، حسادت و آشفتگی وارد ماجرا میشود.
حضور مرد دیگری در زندگی سارا، برای نلسون معنای خیانت پیدا میکند، در حالی که او برادر سارا است.
ترس و ناآگاهی، برداشت آدمها را تغییر میدهد و رابطه را به تنش میکشاند.
با این حال، یکی از زیباییهای فیلم در همینجاست؛ آدمها در برابر رنج سارا کم کم از رقابت و سوءتفاهم عبور میکنند و دو مرد، به جای ایستادن روبروی یکدیگر، کنار هم قرار میگیرند تا به او کمک کنند و بخشی از دردش را سبکتر .
سارا هم با وجود بیماری، هرگز فقط یک قربانی نیست. او همچنان انتخاب میکند، میخندد، دیگران را به زندگی دعوت میکند و حتی برای آدمهایی که خودش به پایان نزدیکتر از آنهاست، نقش تلنگر و التیام را دارد.

اما همینجا تناقض دردناک او آشکار میشود؛ زنی که دیگران را به زندگی کردن دعوت میکند، خودش باید یاد بگیرد چگونه دیگران را از رنجِ رفتنش رها کند.
نلسون اما دیگر آن آدم سابق نیست. سارا نظم زندگیاش را به هم زده و او حالا میخواهد بماند،
مبارزه کند و راهی برای نگه داشتن او پیدا کند.
برای نلسون، عشق یعنی ماندن؛
برای سارا، در نهایت عشق یعنی پذیرفتن چیزی که نمیتوان تغییرش داد و رها کردن کسی که دوستش دارد.
پذیرش در این فیلم به معنای بیدرد شدن نیست.
هیچکس ناگهان آرام و بیغم نمیشود. آدمها گریه میکنند، عصبانی میشوند، اشتباه میکنند، به هم میریزند و دوباره کنار هم قرار میگیرند.
اما کم کم میفهمند که بعضی واقعیتها را نمیتوان شکست داد؛ فقط میتوان با آنها زندگی کرد و معنایی برایشان پیدا کرد.
و شاید تلخترین بخش داستان همین باشد که سارا درست زمانی که طعم زندگی و عشق را چشیده، ناچار است با حقیقت رفتنش روبرو شود.
او میداند نلسون نمیتواند این واقعیت را بپذیرد.
میداند او میخواهد بیماری را شکست دهد و او را نگه دارد. اما سارا نمیخواهد آخرین تصویرش برای نلسون، تصویر بیماری، ضعف و رنج باشد.
او میرود تا عشق، آخرین تصویری باشد که از او باقی میماند؛ نه مرگ.
شاید سارا نتوانست ماندن را به نلسون هدیه بدهد، اما توانست چیزی دیگر به او بدهد؛ تجربهای که زندگیاش را تغییر داد و خاطرهای که بعد از رفتنش ادامه پیدا میکند.
بعضی آدمها قرار نیست برای همیشه بمانند؛
گاهی میآیند تا برای مدتی کوتاه، معنای زندگی را در ما تغییر دهند و بعد بروند،
اما طوری که بخشی از حضورشان برای همیشه در زندگی ما بماند.
