
درود و سلامتی و آرامش به یاران جان 🌷🥰
دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید
یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید
با شعر ، خود را یافتم و میشناسم ...
خود را تعریف و کشف میکنم ...اطراف و آدمها را که میبینم ...یادآوریِ شعری هم طراز ، فهم را در من " جا " می اندازد ...

صحرا نشین
سگی پای صحرانشینی گزید
به خشمی که زَهرش ز دندان چکید
شب از درد بیچاره خوابش نبرد
به خِیل اندرش دختری بود خُرد
پدر را جفا کرد و تندی نمود
که آخر تو را نیز دندان نبود ؟
پس از گریه ، مردِ پراکنده روز
بخندید کای بابک دلفروز
مرا گر چه هم سلطنت بود و بیش
دریغ آمدم کام و دندان خویش
محال است اگر تیغ بر سر خورم
که دندان به پای سگ اندر برم
توان کرد با ناکسان بد رِگی
ولیکن نیاید ز مردم سگی
حضرت سعدی در این شعر؛ لحظهای از زندگی را بتصویر میکشد که انسان وسوسه میشود :
شبیه همان چیزی شَود که آزارش داده .
اگر دیگری بدی کرد...
دلیل نمیشود من هم همان شوم ...
در واقع سعدی نمیگوید سگ بودن بد است؛
میگوید انسان ، وقتی از خشمی پر میشود ، ممکن است وسوسه شود از مرتبه خودش پایینتر بیاید و با همان ابزار پاسخ بدهد .
آیا هر زخمی ؛ حقِ انتقام میآورد ؟
آیا میان " حق داشتن برای خشم" و "حق داشتن برای شبیه شدن به علتِ خشم " فاصلهای هست...!؟
شاید بتوان گفت :
گاهی زندگی پای آدم را گاز میگیرد ؛ نه یک سگ...
یک آدم، یک خیانت، یک بیوفایی، یک تهمت، یک مرگ، یک فقدان. دردش واقعی است.
اما سؤال سعدی این نیست که چقدر درد کشیدی ...
سؤالش این است که برای پاسخ به آن درد ،
حاضر شدی چه چیزی از خودت را قربانی کنی ؟
به نظرم این همان جایی است که ؛ شعر سعدی از یک حکایتِ ساده فراتر میرود...و تبدیل میشود به حرفی درباره وَقار ...
نه سکوتِ از سر ضعف ، بلکه خودداریِ از سرِ انتخاب .
امروز زیاد میبینیم:
او بی احترامی کرد، پس من هم بی احترامی میکنم.
او قضاوت کرد ، پس من هم قضاوت میکنم.
او تند حرف زد ، پس من هم تندتر حرف میزنم.
او پشت سر من گفت ، پس من هم پشت سر او میگویم.
انگار معیار رفتار ما ، ارزشها و مَنِش خودمان نیست ؛ رفتار طرف مقابل است.
اگر قرار باشد من هم همان بشوم که از او گِله دارم ، پس تفاوت چیست ؟
حضرت مولانا چه زیبا جانِ کلام را گفته :
گر فِراقِ بنده ، از بد بندگی ست
چون تو با بد ، بد کنی پس فرق چیست ؟
و این فقط درباره دشمن نیست . گاهی در خانواده، محل کار، فضای مجازی و حتی میان دوستان رخ میدهد .
آدم کمکم چنان سرگرم پاسخ دادن به دیگری میشود که فراموش میکند خودش چه کسی بوده است.
آیا مَنِش من را ... من تعیین میکنم ، یا رفتار دیگران ؟
چون شاید بسیاری از ما ناخواسته کلید رفتارمان را دست دیگران دادهایم ؛ هر طور با ما رفتار کنند، همانطور پاسخ میدهیم .
سعدی اما ؛ از استقلالِ مَنش حرف میزند.
واقعاً گفتار و رفتارِ من ، باید تابع گفتار و رفتارِ او باشد ؟

عیسی به رهی دید یکی کُشته فتاده
حیران شد و بگرفت به دندان سر انگشت
گفتا که : که را کُشتی تا کُشته شدی زار ؟
تا باز که او را بکُشد آنکه تو را کُشت
انگشت مَزن ، رنجه به در کوفتن کس
تا کس نزَند ، رنجه به در کوفتنت مُشت
کارمای جهان ، اگر باشد ، کارِ جهان است ...
کارمایی که من اجرا میکنم ، اغلب فقط نام محترمانهای برای خشم و انتقامِ من است !
کارمای جهان ، اگر وجود داشته باشد ، مستقل از خواست و اراده من و تو عمل میکند.
مثل افتادن از بلندی ، فرسایش یک رابطه بر اثر بیتوجهی ،
یا پیامدِ طبیعیِ حرص و خشم و دروغ در روح آدمی ( وجدان )
کسی مأمور اجرای آن نیست ؛
خودِ عمل ، نتیجهای در پی دارد .
اما کارمای انسان ساخته چیز دیگری است .
آنجا انسان میگوید:
چون او چنین کرد ، من باید پاسخ دهم تا عدالت برقرار شود .
در این حالت ، دیگر کارما نیست ؛ انتقام و تلافی است ؛مجازاتِ خود خوانده است .


تا درودی دیگر...بدرود 🌷🥰
