ویرگول
ورودثبت نام
پیامِ زندگی
پیامِ زندگیچشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
خواندن ۳ دقیقه·۵ ماه پیش

گفتار و رفتارِ من = گفتار و رفتارِ او ...!؟

درود و سلامتی و آرامش به یاران جان 🌷🥰

دست از طلب ندارم تا کامِ من برآید

یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

با شعر ، خود را یافتم و می‌شناسم ...

خود را تعریف و کشف میکنم ...اطراف و آدم‌ها را که میبینم ...یادآوریِ شعری هم طراز ، فهم را در من " جا " می اندازد ...

صحرا نشین

سگی پای صحرانشینی گزید

به خشمی که زَهرش ز دندان چکید

شب از درد بیچاره خوابش نبرد

به خِیل اندرش دختری بود خُرد

پدر را جفا کرد و تندی نمود

که آخر تو را نیز دندان نبود ؟

پس از گریه ، مردِ پراکنده روز

بخندید کای بابک دلفروز

مرا گر چه هم سلطنت بود و بیش

دریغ آمدم کام و دندان خویش

محال است اگر تیغ بر سر خورم

که دندان به پای سگ اندر برم

توان کرد با ناکسان بد رِگی

ولیکن نیاید ز مردم سگی

حضرت سعدی در این شعر؛ لحظه‌ای از زندگی را بتصویر میکشد که انسان وسوسه می‌شود :

شبیه همان چیزی شَود که آزارش داده .

اگر دیگری بدی کرد...

دلیل نمی‌شود من هم همان شوم ...

در واقع سعدی نمی‌گوید سگ بودن بد است؛

می‌گوید انسان ، وقتی از خشمی پر می‌شود ، ممکن است وسوسه شود از مرتبه خودش پایین‌تر بیاید و با همان ابزار پاسخ بدهد .

آیا هر زخمی ؛ حقِ انتقام می‌آورد ؟

آیا میان " حق داشتن برای خشم" و "حق داشتن برای شبیه شدن به علتِ خشم " فاصله‌ای هست...!؟

شاید بتوان گفت :

گاهی زندگی پای آدم را گاز می‌گیرد ؛ نه یک سگ...

یک آدم، یک خیانت، یک بی‌وفایی، یک تهمت، یک مرگ، یک فقدان. دردش واقعی است.

اما سؤال سعدی این نیست که چقدر درد کشیدی ...

سؤالش این است که برای پاسخ به آن درد ،

حاضر شدی چه چیزی از خودت را قربانی کنی ؟

به نظرم این همان جایی است که ؛ شعر سعدی از یک حکایتِ ساده فراتر می‌رود...و تبدیل می‌شود به حرفی درباره وَقار ...

نه سکوتِ از سر ضعف ، بلکه خودداریِ از سرِ انتخاب .

امروز زیاد می‌بینیم:

او بی‌ احترامی کرد، پس من هم بی‌ احترامی می‌کنم.

او قضاوت کرد ، پس من هم قضاوت می‌کنم.

او تند حرف زد ، پس من هم تندتر حرف می‌زنم.

او پشت سر من گفت ، پس من هم پشت سر او می‌گویم.

انگار معیار رفتار ما ، ارزش‌ها و مَنِش خودمان نیست ؛ رفتار طرف مقابل است.

اگر قرار باشد من هم همان بشوم که از او گِله دارم ، پس تفاوت چیست ؟

حضرت مولانا چه زیبا جانِ کلام را گفته :

گر فِراقِ بنده ، از بد بندگی ست

چون تو با بد ، بد کنی پس فرق چیست ؟

و این فقط درباره دشمن نیست . گاهی در خانواده، محل کار، فضای مجازی و حتی میان دوستان رخ می‌دهد .

آدم کم‌کم چنان سرگرم پاسخ دادن به دیگری می‌شود که فراموش می‌کند خودش چه کسی بوده است.

آیا مَنِش من را ... من تعیین می‌کنم ، یا رفتار دیگران ؟

چون شاید بسیاری از ما ناخواسته کلید رفتارمان را دست دیگران داده‌ایم ؛ هر طور با ما رفتار کنند، همان‌طور پاسخ می‌دهیم .

سعدی اما ؛ از استقلالِ مَنش حرف می‌زند.

واقعاً گفتار و رفتارِ من ، باید تابع گفتار و رفتارِ او باشد ؟

مرزی باریک ...با کارما 🔍

عیسی به رهی دید یکی کُشته فتاده

حیران شد و بگرفت به دندان سر انگشت

گفتا که : که را کُشتی تا کُشته شدی زار ؟

تا باز که او را بکُشد آنکه تو را کُشت

انگشت مَزن ، رنجه به در کوفتن کس

تا کس نزَند ، رنجه به در کوفتنت مُشت

کارمای جهان ، اگر باشد ، کارِ جهان است ...

کارمایی که من اجرا می‌کنم ، اغلب فقط نام محترمانه‌ای برای خشم و انتقامِ من است !

کارمای جهان ، اگر وجود داشته باشد ، مستقل از خواست و اراده من و تو عمل می‌کند.

مثل افتادن از بلندی ، فرسایش یک رابطه بر اثر بی‌توجهی ،

یا پیامدِ طبیعیِ حرص و خشم و دروغ در روح آدمی ( وجدان )

کسی مأمور اجرای آن نیست ؛

خودِ عمل ، نتیجه‌ای در پی دارد .

اما کارمای انسان‌ ساخته چیز دیگری است .

آنجا انسان می‌گوید:

چون او چنین کرد ، من باید پاسخ دهم تا عدالت برقرار شود .

در این حالت ، دیگر کارما نیست ؛ انتقام و تلافی است ؛مجازاتِ خود خوانده است .

تا درودی دیگر...بدرود 🌷🥰

یکی از گشتی ها ...در خواب بعدازظهر 🤠
یکی از گشتی ها ...در خواب بعدازظهر 🤠

فضای مجازی
۲۶
۳
پیامِ زندگی
پیامِ زندگی
چشم‌ها را باید شست، جور دیگر باید دید... واژه را باید شست، واژه باید خودِ باد، واژه باید خودِ باران باشد.(به لیستها مراجعه فرمایید)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید