زندگیِ سرشار از کنجکاوی، می‌تواند ما را دورتر از هر برنامه‌ریزیِ حساب‌شده‌ای ببرد.
بعضی وقت‌ها برای رفتن به جایی، دلیل مشخصی ندارم. نه قرار است کسی را ببینم، نه کاری انجام بدهم و نه چیزی به دست بیاورم. فقط دلم می‌خواهد از مسیری بروم که قبلاً نرفته‌ام؛ جاده‌ای فرعی، راهی میان جنگل یا گوشه‌ای از طبیعت که نمی‌دانم پشت پیچ بعدی‌اش چه چیزی انتظارم را می‌کشد.
راه می‌افتم و می‌گردم.
نه دنبال نشانه‌ای هستم، نه منتظر اتفاق خاصی. از تماشای اطراف لذت می‌برم؛ از اینکه نمی‌دانم چند دقیقهٔ بعد چه چیزی توجهم را جلب خواهد کرد.
گاهی ممکن است به تار عنکبوتی زیبا برسم. عنکبوتی را ببینم که در انتظار شکار نشسته است و مدتی محو تماشای رفتارش شوم. حتی پیش آمده پروانه‌ای را در تارش گذاشته‌ام و نشسته‌ام تا ببینم عنکبوت چطور دور شکارش تار می‌تند.
برای من، همان تماشا خودش سرگرمی است. قرار نیست از آن نتیجه‌ای بگیرم، چیزی یادداشت کنم یا به کشف بزرگی برسم. فقط می‌خواهم ببینم چه اتفاقی می‌افتد.
همهٔ تجربه‌های ما قرار نیست دستاوردی داشته باشند؛ بعضی از آن‌ها فقط برای تجربه‌کردن‌اند.
گاهی یک سؤال ساده، ما را به جاده می‌کشاند
یک بار شنیده بودم حوالی کومله، جایی برای پرورش ماهی قزل‌آلا وجود دارد. دقیق نمی‌دانستم کجاست، اما همین کنجکاوی کافی بود تا با مادرم راه بیفتیم و مسیری نزدیک به پنجاه کیلومتر را طی کنیم.
به آنجا که رسیدیم، از محلی‌ها سراغ رودخانه را گرفتیم. نشانی دادند و رفتیم؛ رودخانه بود، اما خبری از پرورش ماهی نبود. چند کیلومتر جلوتر رفتیم و بعد برگشتیم.
می‌توانستیم همانجا به خانه برگردیم. اما من همچنان در حال تماشای اطراف بودم؛ جاده، ساختمان‌ها، دیوارها و نوشته‌هایی که از کنارشان می‌گذشتیم.
ناگهان تابلویی دیدم که رویش نوشته بود پرورش ماهی قزل‌آلا و سالمون.
همانجا ایستادیم و وارد شدیم.
مجموعه‌ای بزرگ بود با حوضچه‌های متعدد و ماهی‌هایی که در آب حرکت می‌کردند. صاحب مجموعه پیشنهاد کرد دو ماهی زنده ببریم. تور برداشت، دو ماهی گرفت و برایمان آماده کرد.
بعد پرسیدیم کجا می‌توانیم ناهار بخوریم. نشانی رستورانی را داد و ما هم راه افتادیم. آنجا یک ماهی بزرگ سفارش دادیم و ناهار خوردیم.
روزی که با یک کنجکاوی ساده شروع شده بود، به تجربه‌ای تبدیل شد که اگر از ابتدا برنامه‌ای دقیق برایش می‌ریختیم، شاید اصلاً به همان شکل اتفاق نمی‌افتاد.
من برای رسیدن به یک مقصد مشخص راه نیفتاده بودم؛ فقط می‌خواستم ببینم آنطرفِ چیزی که می‌شناسم، چه خبر است.
همیشه لازم نیست بدانیم چه چیزی نصیبمان می‌شود
ما معمولاً عادت داریم برای کارهایمان دلیل بیاوریم. می‌پرسیم این کار چه فایده‌ای دارد، چه چیزی به ما اضافه می‌کند و قرار است به کجا برسیم.
البته برنامه‌ریزی و هدف‌داشتن جای خودشان را دارند. اما آیا تمام لحظه‌های زندگی باید در خدمت رسیدن به هدفی باشند؟
اگر در مسیری رانندگی کنیم که مقصد خاصی ندارد، آیا حتماً وقتمان را تلف کرده‌ایم؟ اگر در جنگل قدم بزنیم و فقط درخت‌ها، حشرات، صداها و تغییر نور را تماشا کنیم، آیا باید چیزی بیشتر از خود آن تجربه به دست آورده باشیم؟
شاید بخشی از زیبایی زندگی در همین باشد که گاهی بدون انتظار نتیجه، در معرض تجربه‌های تازه قرار بگیریم.
ممکن است به منظره‌ای زیبا برسیم، با آدمی آشنا شویم، چیزی ببینیم که تا آن روز ندیده‌ایم یا فقط چند ساعت را به شکلی متفاوت از روزهای دیگر بگذرانیم. ممکن است هم هیچ اتفاق خاصی نیفتد.
اشکالی ندارد.
کنجکاوی برای من همیشه جستجوی پاسخ نیست؛ گاهی فقط میل به دیدن چیزی است که هنوز ندیده‌ام.
حضور داشتن، به هر شکلی که می‌توانیم
شاید آنچه برای من اهمیت دارد، همین حضورداشتن در زندگی باشد؛ نه فقط حضور در جاهایی که از قبل می‌شناسم، نه فقط انجام کارهایی که برایشان برنامه ریخته‌ام و نه فقط تجربه‌هایی که نتیجه‌شان از پیش معلوم است.
دلم می‌خواهد تا جایی که می‌توانم، در معرض خود زندگی باشم. گاهی با رفتن به جاده‌ای ناشناخته، گاهی با تماشای رفتار یک موجود کوچک و گاهی با دنبال‌کردن خبری ساده که نمی‌دانم به کجا ختم می‌شود.
نمی‌دانم در پیچ بعدی جاده چه چیزی انتظارم را می‌کشد. شاید منظره‌ای زیبا، شاید یک اتفاق معمولی و شاید هم هیچ‌چیز.
اما مگر قرار است همیشه بدانیم چه چیزی در انتظارمان است؟
من نمی‌خواهم تمام زندگی را به رسیدن به مقصدهایم محدود کنم؛ دلم می‌خواهد در مسیر هم زندگی کنم.
شاید زندگیِ زیبا، فقط زندگی‌ای نباشد که در آن به خواسته‌هایمان می‌رسیم؛ شاید زندگی‌ای هم باشد که هنوز در آن چیزی برای کشف‌کردن داریم، حتی وقتی نمی‌دانیم این کشف قرار است ما را به کجا ببرد.
