
گاهی متوجه میشویم دیگر مثل گذشته حوصله ی آدمها را نداریم.
نه اینکه از همه بدمان آمده باشد.
نه اینکه دیگر کسی را دوست نداشته باشیم.
حتی شاید هنوز از آشنایی با آدم های تازه و کشف کردن دنیا لذت ببریم.
فقط دیگر نمیخواهیم برای هر رابطه ای وقت بگذاریم.
شاید قبلاً یک قهوه خوردن ساده با یک آدم تازه، خودش یک اتفاق بود.
مینشستیم، حرف میزدیم، کنجکاو بودیم بدانیم طرف مقابل چه کسی است، چه فکر میکند، چه تجربه ای دارد.
اما یک جایی، بدون اینکه دقیقاً بفهمیم چه زمانی اتفاق افتاد، چیزی تغییر میکند.
دیگر هر گفتگویی جذاب نیست.
هر آشنایی هیجان انگیز نیست.
هر دعوتی را نمیپذیریم.
و حتی گاهی ترجیح میدهیم به جای رفتن به یک مهمانی، در خانه بمانیم و کتاب بخوانیم.
نه از سر اجبار.
از سر انتخاب.
شاید دیگر مسئله این نیست که آدمها را دوست نداریم.
مسئله این است که تازه فهمیده ایم وقت و انرژی مان محدود است.
و وقتی این را بفهمیم، انتخابهایمان هم تغییر میکنند.
دیگر هر رابطه ای را فقط به خاطر اینکه رابطه است نگه نمیداریم.
از خودمان میپرسیم:
این آدم چیزی به زندگی من اضافه میکند؟
با او میتوانم خودم باشم؟
بعد از دیدنش سبک ترم یا سنگین تر؟
میتوانم با او سکوت کنم، بدون اینکه مجبور باشم سکوت را پر کنم؟
و شاید مهم تر از همه:
آیا بودن کنار او، ارزش از دست دادن بخشی از خلوت من را دارد؟
چون خلوت، وقتی آدم آن را پیدا کرده باشد، دیگر چیز کوچکی نیست.
ما در جوانی گاهی از تنهایی میترسیم.
سکوت را با تنهایی اشتباه میگیریم.
خانه ی خالی را با بی کسی.
و برای فرار از این ترس، آدمها را وارد زندگی مان میکنیم.
اما بعدها ممکن است بفهمیم:
تنها بودن، الزاماً تنها ماندن نیست.
گاهی آدم میتواند ساعتها تنها باشد و احساس کند زندگی درونش جریان دارد.
یک کتاب.
یک باغ.
یک موسیقی.
آشپزی.
پیادهروی.
سفر.
نوشتن.
یا حتی نشستن و فکر کردن به چیزی که هیچ فایده ی فوری و مشخصی ندارد.
همه ی اینها میتوانند شکل هایی از زندگی باشند.
شاید به همین دلیل است که آدمی که از معاشرتهای زیاد فاصله گرفته، لزوماً از جهان فاصله نگرفته است.
ممکن است اتفاقاً به جهان نزدیک تر شده باشد.
یک تناقض جالب هم وجود دارد:
ممکن است کسی عاشق خانه اش باشد، اما اگر فرصت سفر پیدا کند، ماهها راهی شود.
پس مسئله بیرون رفتن یا خانه ماندن نیست.
مسئله شاید این باشد که:
کجا بیشتر خودت هستی؟
آدمی ممکن است وسط یک مهمانی بزرگ احساس غربت کند.
و همان آدم، تنها در یک جاده ی ناشناخته، احساس کند دقیقاً سر جای خودش است.

بنابراین شاید درون گرا بودن به معنی فرار از جهان نباشد.
گاهی یعنی:
من خودم انتخاب میکنم چه چیزی را وارد جهان درونی ام کنم.
با گذشت زمان، شاید چیزی تغییر میکند:
قبلاً دنبال تعداد بودیم.
آشنای بیشتر.
دوست بیشتر.
دعوت بیشتر.
رفت و آمد بیشتر.
بعد آرام آرام میرسیم به عمق.
یک گفتگوی واقعی، ارزشمند تر از ده ها گفتگوی معمولی میشود.
یک آدم که بتوانی کنارش خودت باشی، مهم تر از ده ها آدمی میشود که فقط دور و برت هستند.
و یک رابطه ی آرام، ممکن است از صد رابطه ی پرهیجان ارزشمند تر شود.
این شاید یکی از عجیب ترین تغییرات آدم باشد:
هرچه بیشتر زندگی میکنیم، گاهی کمتر میخواهیم زندگیمان را با دیگران پر کنیم.
چون دیگر نمیخواهیم فقط پُر باشد.
میخواهیم معنا داشته باشد.
اما اینجا یک خطر هم هست.
نباید هر فاصله گرفتن از آدمها را به اسم بلوغ توجیه کنیم.
گاهی آدم واقعاً زخمی شده.
گاهی ناامید شده.
گاهی از صمیمیت میترسد.
و گاهی خلوتی که انتخاب به نظر میرسد، در واقع دیواری است که برای محافظت از خود ساختهایم.

پس شاید سؤال مهم این نباشد که:
چقدر با آدمها وقت میگذرانم؟
بلکه:
چرا ؟
اگر تنها هستم چون در تنهایی آرامم، یک چیز است.
اگر تنها هستم چون دیگر جرئت نزدیک شدن به کسی را ندارم، چیز دیگری است.
اگر از آدمها فاصله گرفته ام چون زندگی خودم را پیدا کردهام، خوب است.
اما اگر فاصله گرفته ام چون از دوباره آسیب دیدن میترسم، شاید لازم باشد به این فاصله نگاه دیگری بیندازم.
مرز بین خلوت و انزوا همیشه باریک است.
شاید بلوغ اجتماعی این نباشد که آدمهای بیشتری را تحمل کنیم.
شاید این باشد که بفهمیم:
چه کسی را میخواهیم، چرا میخواهیم، و برای چه نوع رابطه ای حاضر به وقت گذاشتن هستیم.
و در نهایت، شاید جمله ی اصلی همین باشد:
ما الزاماً از آدمها خسته نشدهایم؛
از رابطه هایی خسته شدهایم که دیگر چیزی به زندگی مان اضافه نمیکنند.
برای همین است که شاید با گذشت زمان:
کمتر مهمانی،
کمتر آشنایی،
کمتر حرف،
کمتر شلوغی...
اما
بیشتر کتاب،
بیشتر طبیعت،
بیشتر فکر،
بیشتر سفر،
بیشتر خلق کردن،
و بیشتر خودِ زندگی.
شاید این کم شدن نیست.
شاید انتخاب کردن است.
و شاید آدم بالاخره به جایی میرسد که میفهمد:
لازم نیست همه را در زندگی ات نگه داری؛
کافی است آنقدر با خودت راحت باشی که از خلوتت فرار نکنی.
