
در کتاب چهار اثر ، بازی زندگی ؛
فلورانس اسکاول شین معتقد بود کلام، عصای معجزهگر انسان است؛ یعنی جملههایی که مدام تکرار میکنیم، فقط صدا نیستند، بهتدریج تبدیل به باور، انتظار و حتی نوع نگاه ما به زندگی میشوند.
من هم بارها در زندگی دیدهام که بعضی جملهها، آرام آرام به عادت ذهن تبدیل میشوند؛
نه لزوماً چون جهان جادو میشود،
بلکه چون ذهن، شواهد همان جمله را بیشتر میبیند و همان مسیر را دنبال میکند.
چند روزی است ذهنم درگیر کلمههاست.
نه کلمههای شاعرانه... نه جملههای قشنگ کتابها...
کلام یکی از متغیرهایی است که میتواند جهت نگاه و انتخابهای ما را تغییر دهد، نه اینکه به تنهایی سرنوشت را تعیین کند.
همینهایی که هر روز، بیهوا به خودمان میگوییم.
من بدشانسم...
خرِ ما از کرهگی دم نداشت...
پول پیش من نمیمونه...
دیگه از من گذشته...
من همیشه دیر میرسم...
من آدم استرسیام...
اینها اولش فقط یک جملهاند...
بعد میشوند یک باور.
بعد ذهن، آرام آرام شروع میکند دنبال شاهد گشتن؛ تا ثابت کند ما راست میگوییم.
هر اتفاق کوچکی را کنار هم میچیند و میگوید:
دیدی؟ باز هم همون شد...
کمکم دیگر زندگی را نمیبینیم؛ فقط دنبال تأیید جملهای هستیم که سالها پیش، خودمان ساختهایم.

...اما آن طرف ماجرا هم کمخطر نیست !
این روزها جملههای امیدوارکننده زیاد میشنویم :
چیزی نیست...
سخت نگیر...
درست میشه...
همه همینن...
تو میتونی...
فقط بخواه...
گاهی این جملهها آرامش میدهند...
اما گاهی هم، فقط صورت مسئله را پاک میکنند.
فرق بزرگی هست بین امید دادن و نادیده گرفتن.
اگر پای آدم شکسته باشد، گفتنِ "چیزی نیست، بلند شو راه برو..." اسمش امید نیست.
اگر کسی سالها با ترس، اضطراب، افسردگی یا زخمی قدیمی زندگی کرده، با یک " تو میتونی" همه چیز حل نمیشود.
گاهی مسئله، نخواستن نیست...
نشناختن است.
نشناختن خود، نشناختن موقعیت، نشناختن ترسهایی که سالهاست بیصدا ترمز زندگی شدهاند.
...به نظرم کلام، نه جادوست... نه معجزه.
اما جهت میدهد.
هر جملهای که بارها تکرار میکنیم، کمکم تبدیل میشود به عینکی که دنیا را از پشت آن میبینیم.
اگر همیشه بگوییم دنیا جای ناامنی است، ناامنیها بیشتر به چشممان میآیند.
اگر همیشه بگوییم من هیچوقت موفق نمیشوم، ذهن بیشتر از موفقیتها، شکستها را ثبت میکند.
و اگر مدام بگوییم چیزی نیست ، شاید یک روز، واقعاً متوجه نشویم که یک اتفاق، خیلی هم چیز بوده است.
...شاید بهتر باشد قبل از هر جملهای که دربارهی خودمان یا زندگی میگوییم، فقط چند ثانیه مکث کنیم.
این جمله، از روی آگاهی آمده...
یا از روی عادت؟
دارد مرا آزادتر میکند...
یا آرام آرام دور مچِ ذهنم زنجیر میبندد !؟
شاید بعضی از زندانهای ما، نه دیوار داشته باشند، نه میله...
فقط از چند جمله ساخته شده باشند که سالهاست بی فکر تکرارشان میکنیم.
و شاید... اولین قدم برای تغییر زندگی، تغییر همان گفتوگوی آرامی باشد که هر روز، با خودمان داریم.
گاهی به پژواک صدا فکر میکنم. وقتی در کوه یا دره فریاد میزنیم، صدا برمیگردد. نه چون کوه قصد پاسخ دادن دارد، بلکه چون صدا راهی را که رفته، دوباره به ما نشان میدهد.
شاید کلمات ما هم همینطور باشند. شاید هر جملهای که بارها تکرار میکنیم، قبل از آنکه جهان را تغییر دهد، در ذهن خودمان پژواک پیدا میکند.
وقتی هر روز میگوییم: من بدشانسم، دیگه پیر شدم، خر ما از کرهگی دم نداشت، پول بدو، من بدو یا حتی برعکس، با بیتوجهی میگوییم: " چیزی نیست... من میتونم.." بدون اینکه واقعیت موقعیت را ببینیم، این جملهها کمکم فقط کلمه نمیمانند؛ تبدیل میشوند به عینکی که از پشت آن، زندگی را نگاه میکنیم.
کلمات، اول در ذهن ما خانه میکنند، بعد در رفتار ما، بعد در انتخابهای ما، و گاهی سالها بعد، در نتیجهی زندگی ما.
شاید کلام، عصای معجزهگر نباشد؛ اما بیشک، قطبنمای ذهن ماست. هرچه بیشتر تکرارش کنیم، آرام آرام مسیر نگاهمان را به همان سمت میچرخاند.
راستی بارها خودم ، در موقعیت هایی گفته ام : من بی نظمی دارم ، چه در اشیا ، چه در افکار ، چه در کردار و گفتار ...
الان میخوام تصحیح کنم :
ذهن من ، مثل جنگله ؛ راه داره ، فقط جاده نداره. 🤠🌿

