
Balance Pole چوب تعادل با زیاد کردن ممان اینرسی، سرعت چرخش بدن را کمتر میکند و فرصت بیشتری برای اصلاح تعادل میدهد.
آدم بندباز برای حفظ تعادل، چوبی در دست دارد؛
ما در زندگی چه چیزی در دست داریم؟
گاهی چیزی درونمان شکل میگیرد و دلمان میخواهد همان لحظه بیانش کنیم.
یک فکر.
یک تشکر.
یک اعتراض.
یک پیشنهاد.
یک نگرانی.
یک دلتنگی.
یا حتی یک جمله ساده که میتواند حالِ آدم دیگری را بهتر کند.
اما درست همینجا، ماجرا کمی ظریف میشود.
بنظرم آدم در این لحظه شبیه بندبازی است که روی یک بند باریک راه میرود و چوب بلندی در دست دارد.
یک طرفش خودِ ما هستیم و چیزی که واقعاً میخواهیم بگوییم.
طرف دیگر، آدم روبروی ماست و چیزی که ممکن است از حرف ما بفهمد، برداشت کند یا احساس کند.
چوب تعادل هم همان چیزی است که کمک میکند بین این دو، تعادل را نگه داریم:
آگاهی.
نه آنقدر خودمان را کنترل کنیم که اصلاً حرفی نزنیم،
نه آنقدر بیمحابا باشیم که هرچه در ذهن و دلمان آمد، بدون توجه به آدم روبرو بیرون بریزیم.
مثلاً اگر همکارم ایدهای دارد که به نظرم میتواند بهتر شود، میتوانم نظر بدهم؛ اما شاید مهم باشد بدانم چطور بگویم که او احساس نکند تمام تلاشش را زیر سؤال بردهام.
اگر از کاری ناراحت شدهام، میتوانم ناراحتیام را بگویم؛ اما لازم نیست برای سبک شدن خودم، طرف مقابلم را سنگین کنم.
اگر از کسی تشکر میکنم، اگر از رفتار پدر و مادرم خوشحالم، اگر از کاری که خواهر یا برادرم کردهاند لذت بردهام، اگر دوستم حرف خوبی زده، چرا نگوییم؟
گاهی یک جمله کوتاه میتواند ساعتها در ذهن آدم بماند.
دیدنت امروز خوشحالم کرد.
حرفت به دردم خورد.
ممنون که بودی.
این فکری که گفتی، ارزش فکر کردن داشت.
حتی در اختلاف هم میشود چیزی را گفت بدون اینکه آرامش خودمان و دیگری را به آتش بکشیم.
به نظرم بیان احساس، فکر و خواسته، فقط برای رابطه عاطفی نیست.
ما هر روز با آدمهایی زندگی میکنیم که ممکن است یک جمله از ما برایشان مهم باشد؛ در خانه، میان خانواده، کنار دوستان، سر کار، در یک گفتگو یا حتی در یک برخورد کوتاه.
شاید مسئله این نباشد که حرفمان را بزنیم یا نزنیم.
مسئله این باشد که چطور بگوییم.
هم خودمان را سانسور نکنیم، هم دیگری را فراموش نکنیم.
از خودمان مراقبت کنیم؛ از مخاطبمان هم.
چون گاهی یک حرف، اگر درست گفته شود، هم چیزی را درون ما سبک میکند و هم به آدم روبرو آرامش میدهد.
و شاید هنر همین باشد:
نه سکوتِ همیشگی، نه بیمحابا حرف زدن؛ راه رفتن روی بند، با چوب تعادل در دست.
البته بندبازی همیشه خطر دارد.
گاهی فاصلهی میان گفتن و نگفتن، میان صداقت و بیملاحظگی، واقعاً میتواند لبهی تیغ باشد.
و شاید مراقبت از خود و دیگری، همان چیزی باشد که کمک میکند از آن لبه ی تیغ عبور کنیم.

پ.ن: از تشکر و قدردانی والدین و خواهر برادر گفتم که خودم فقط نسبت به مادرم چنین رفتاری دارم !
اخم نکنین 😳👀
خب آخه پدر ، خواهر برادر ندارم .😂